Uzasadnienie
W dniu (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016r., poz. 1948 ze zm.) złożył D. S. – K. pisemną propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Dziale Czynności Analitycznych i Sprawdzających w Urzędzie Skarbowym w P.. W propozycji wskazano, iż zaproponowane warunki zatrudnienia, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od dnia 15 maja 2017r. oraz, że zgodnie z art. 170 ust. 2 ww. ustawy, w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszej propozycji strona powinna złożyć pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia. W przypadku odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 2 ustawy, stosunek służby wygaśnie po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym strona złoży oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia lub upłynie termin do złożenia oświadczenia, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017r. Wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jak zwolnienie z pełnienia służby. Przedmiotowa propozycja zatrudnienia została doręczona stronie w dniu 11 maja 2017r.
W dniu 18 maja 2017r. skarżąca na podstawie art. 170 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS złożyła oświadczenie, że przyjmuje propozycję zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej w Ł..
W dniu 17 maja 2017r. D. S.-K. złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wezwanie do złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS ustawodawca rozróżnia dwie grupy podmiotów - pracownika, któremu składa się propozycję pracy oraz funkcjonariusza, któremu składa się propozycję służby (i która zgodnie z art. 169 ust. 4 ustawy -Przepisy wprowadzające ustawę o KAS jest decyzją administracyjną). W związku z powyższym wniosła o realizację ustawy i niezwłoczne wydanie propozycji służby.
W piśmie z dnia 19 maja 2017r., stanowiącym odpowiedź na powyższe pismo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyjaśnił, że z dniem wejścia w życie ustawy o KAS pracownicy zatrudnieni w izbach celnych, urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych stają się z zastrzeżeniem art. 170 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszami służby celno-skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS. Na podstawie art. 167 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w terminie do dnia 31 maja 2017r. w pisemnej propozycji określa nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, z zastrzeżeniem art. 170 cyt. ustawy. Przedłożona stronie propozycja zatrudnienia jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, co oznacza, że bezpodstawne jest żądaniem wydania decyzji administracyjnej w zakresie zmiany warunków zatrudnienia.
W dniu 2 października 2017r. D. S. –K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie braku przedłożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej pomimo ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS.
Wniosła o stwierdzenie bezczynności organu w przedmiocie złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej i zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do niezwłocznego złożenia propozycji służby na dotychczasowym stanowisku i miejscu pełnienia służby uwzględniając posiadane kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.
W dniu 21 grudnia 2017r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej z dnia 19 grudnia 2017r. w którym zawarła wniosek o zawieszenie postepowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej w tożsamej przedmiotowo sprawie o sygn. akt I OSK 2587/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (tj. administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej).
W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.
Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017r., sygn. akt II SA/Sz 876/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę funkcjonariusza celnego na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. w przedmiocie odwołania od propozycji zatrudnienia. Od powyższego orzeczenia strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I OSK 2587/17 i do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana. Podobne stanowisko zaprezentował tut. sąd. Postanowieniami z dnia 22 września 2017r. w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 814/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargi na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie złożenia propozycji pracy. Od powyższych postanowień strony złożyły skargi kasacyjne, które zostały zarejestrowane pod sygn. akt I OSK 2772/17 i I OSK 2791/17 i do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane. Odmienny pogląd został natomiast wyrażony m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 października 2017r., sygn. akt II SA/Sz 897/17. Powyższy wyrok jest nieprawomocny.
Z uwagi na fakt, że wskazane powyżej rozstrzygnięcia zapadły w tożsamym stanie faktycznym i prawnym oraz dotychczasową rozbieżność orzecznictwa sądowoadministracyjnego w powyższym zakresie, zasadnym w ocenie sądu jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu rozpoznania skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny od wskazanych powyżej orzeczeń.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
B.K.