Uzasadnienie
W dniu 6 lutego 2017 r. P C, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty [...] w sprawie wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego. Uzasadniając pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż skarżący wnioskiem z dnia 29 czerwca 2016 r. wystąpił do Starosty [...] o wszczęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego. Decyzją z dnia[...] r. Starosta[...] odmówił stronie nadania stopnia nauczyciela mianowanego. W wyniku wniesionego odwołania,[...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Następnie pismem z dnia 24 października 2016 r. strona skarżąca wezwana została do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r., w zakresie w piśmie wskazanym, w terminie 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe skarżący w zakreślonym terminie przedłożył dokumenty, które w jego ocenie odpowiadały wezwaniu organu administracji. Zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. Starosta [...] powiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r. bez rozpoznania. Nie zgadzając się z powyższym skarżący pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. wystosował do Starosty[...] pismo, w którym doprecyzował swoje stanowisko i zwrócił się o przeprowadzenie ponownej analizy przedłożonych dokumentów. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. Starosta[...] poinformował skarżącego, iż podtrzymuje w całości stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 12 grudnia 2016 r. W ocenie pełnomocnika skarżącego powyżej przedstawione postępowanie organu administracji uznać należy, za nieprawidłowe, a brak wydania decyzji w sprawie za bezczynność.
Tym samym skoro skarżącemu nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a wniesione przez niego pismo z dnia 20 grudnia 2016 r. stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę niniejszą uznać należy za zasadną.
W odpowiedzi na skargę Starosta[...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. póz. 718 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, to jest wówczas, gdy organy administracyjne maja obowiązek wydania decyzji, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) oraz gdy organy podejmują inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (dotyczy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.).
W zakresie dopuszczalności przedmiotowej skargi wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Jak stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. póz. 23 ze zm.) - dalej: k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.
Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji można wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Samo złożenie zażalenia lub wezwania wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże z wniesieniem środka zaskarżenia, a nie jego rozpatrzeniem przez organ (por. postanowienie NSA z 8.11. 2013 r. w sprawie sygn. II OSK 2654/13, postanowienie NSA z 7.05.2014 r. w sprawie sygn. II OSK 1083/14, postanowienie NSA z 20.11. 2015 r. w sprawie sygn. l OSK 2915 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W rozpoznawanej sprawie, przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Starosty [...], skarżący winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym w sprawie o nadanie stopnia nauczyciela mianowanego nauczycielowi kontraktowemu jest[...] Kurator Oświaty, jako organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Zgodnie bowiem z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. 2016 r póz.
1379 ze zm.) organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3 oraz ust. 6 (nadania nauczycielowi w drodze decyzji stopnia awansu zawodowego i odmowy nauczycielowi w drodze decyzji nadania stopnia awansu zawodowego) jest w stosunku do organu prowadzącego szkołę - organ sprawujący nadzór pedagogiczny.
Pismo skierowane przez skarżącego do Starosty [...] w dniu 20 grudnia 2016 r. z wnioskiem o ponowną analizę uzupełnionych dokumentów nie może być uznane za wyczerpanie trybu, gdyż z treści pisma nie wynika, że intencją strony było wniesienie zażalenia, a przede wszystkim nie zostało ono skierowane go organu administracji publicznej wyższego stopnia, lecz do Starosty [...], a więc organu niewłaściwego. Tym samym uznać należało, że skarżący nie dochował warunku formalnego wniesienia skargi na bezczynność Starosty [...], co skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5). Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. k.p.