Uzasadnienie
W dniu [...] K.K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność Rektora Politechniki [...].
Przed wystąpieniem do Sądu skierował w dniu 19 października 2017 r. do Rektora wniosek, w którym wskazał, że w związku z wyrokiem WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 589/17 wnosi o przesłanie mu decyzji ostatecznej wraz z pouczeniem o dalszych możliwościach postępowania w sprawie. W dniu 21 listopada 2017 r. wniósł do Rektora ponaglenie "przesłania prawidłowej decyzji po wyroku WSA w Łodzi".
Rektor Politechniki [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadniając przyjęte stanowisko wyjaśnił, iż na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 589/17 stwierdzona została nieważność decyzji Rektora Politechniki [...] z dnia 10 stycznia 2017 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie nadania tytułu zawodowego magistra i wydania dyplomu. W obrocie prawnym pozostała ostateczna decyzja Rektora Politechniki [...] z dnia [...] uchylająca w całości decyzję nr [...] z dnia 24 września 2014 r. uchylającą decyzję Komisji Egzaminu Dyplomowego z dnia 9 października 2009 r. w sprawie nadania tytułu zawodowego magistra i wydania dyplomu K.K. i odmawiająca nadania tytułu zawodowego magistra i wydania dyplomu i stwierdzająca, że wydanie ostatecznej decyzji Komisji Egzaminu Dyplomowego z dnia 9 października 2009 r. w sprawie nadania tytułu zawodowego magistra i wydania dyplomu nastąpiło z naruszeniem prawa.
Powołana wyżej decyzja zawiera błędne pouczenie o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamiast pouczenia o prawie do złożenia skargi do WSA w Łodzi. Skarżący w dniu 19 października 2017 r. złożył wniosek o przesłanie decyzji wraz z prawidłowym pouczeniem, a następnie w dniu 21 listopada 2017 r. ponaglenie w sprawie. Następnego dnia złożył skargę na bezczynność do WSA.
Rektor wskazał, że ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.pa. oraz w art. 53 § 2b p.p.s.a. ma na celu umożliwienie organowi i zareagowanie na stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy. Trudno uznać, by złożone ponaglenie dawało organowi jakakolwiek szansę na usunięcie ewentualnych nieprawidłowości w działaniu organu. Ponadto stwierdzić należy, w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2017 r., II OSK 2260/16, że żaden przepis procedury administracyjnej nie nakłada na organ obowiązku sprostowania błędnego pouczenia. Wobec braku obowiązku sprostowania błędnego pouczenia nie doszło do zarzucanej w skardze bezczynności Rektora, o czym poinformowano stronę pismem z dnia 6 grudnia 2017 r.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2018 r. poparł wniesioną skargę. Stwierdził, że organy administracji publicznej, zgodnie z art. 8 k.p.a., obowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej. Natomiast w myśl art. 12 k.p.a. organy powinny działać w sprawie szybko i wnikliwie. Organ w niniejszej sprawie, jak i w innych wszczynanych przez K.K., działał wbrew zasadom praworządności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie pozostaje bezsporne, iż Rektor Politechniki [...] w decyzji z dnia z dnia [...] Nr [...] błędnie pouczył K.K. o przysługującym mu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 589/17 decyzja z dnia [...]. była decyzją ostateczną, od której nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia.
Skarżący mógł na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. wystąpić, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji z dnia [...], z wnioskiem o sprostowanie zamieszczonego w niej pouczenia. Natomiast organ, na podstawie art. 111 § 1 a k.p.a., w wymienionym wyżej terminie mógł sprostować decyzję z urzędu.
Jednakże z uprawnień przewidzianych w art. 111 § 1 i art. 111 § 1 a k.pa. nie skorzystali skarżący, ani Rektor Politechniki [...].
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2260/16 stwierdził, iż żaden przepis procedury administracyjnej nie nakłada na organ obowiązku sprostowania błędnego pouczenia. W szczególności dotyczy to art. 112 k.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Z przepisu tego nie wynika w żaden sposób, że błędne pouczenie musi być przez organ sprostowane. O sprostowaniu stanowi art. 111 k.p.a., który w § 1a wprowadza uprawnienie (a nie obowiązek) organu w zakresie sprostowania orzeczenia. W sytuacji gdy organ nie skorzysta z tego uprawnienia, a strona nie złoży stosownego wniosku przewidzianego w § 1 art. 111 k.p.a., nie może być mowy o bezczynności organu w zakresie braku sprostowania pouczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w obecnym składzie, podziela stanowisko przedstawione w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec braku w obowiązującej procedurze obowiązku sprostowania błędnego pouczenia nie doszło w okolicznościach rozpoznawanej sprawy do zarzucanego, w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 23 stycznia 2018 r., naruszenia przepisów art. 8 i art.12 kodeksu postępowania administracyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) skargę oddalił.
D.Cz.