Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty C. w sprawie wydania decyzji w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł. że został błędnie pouczony o terminie wniesienia skargi przez organ wyższego stopnia, który rozpatrywał jego zażalenie na bezczynność. Z pouczenia wynika, że strona może skierować skargę do sądu w dowolnym terminie. Ponadto skarżący zasięgnął informacji w Starostwie oraz skorzystał w profesjonalnej porady prawnej. Nie można mu zatem zarzucić jakiegokolwiek niedbalstwa w zakresie uchybienia terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Rozpatrywanie wniosku o przywrócenie terminu ma jakikolwiek sens tylko wówczas, gdy doszło do uchybienia terminu. W badanej sprawie nie wystąpiła taka sytuacja.
Przedmiotem skargi jest bezczynność organu polegająca na niewydaniu w terminie decyzji w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie gruntów i budynków.
Terminy do wniesienia skargi do sądu określa art. 53 p.p.s.a., z uwzględnieniem odrębności, które mogą wynikać z przepisów szczególnych. Art. 53 p.p.s.a. nie dotyczy w ogóle skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z tym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, z zastrzeżeniem konieczności wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia. Jest to pogląd powszechnie wyrażany zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze przedmiotu (por. m.in. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; postanowienie NSA z 11.05.2011 r., I OSK 716/11, postanowienie NSA z 26.05.2011 r., I OSK 857/11; wyrok WSA w Poznaniu z 29.04.2011 r., II SAB/Po 60/11, wyrok WSA w Gliwicach z 13.03.2013 r., II SAB/Gl 58/12 oraz A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 4. wyd., Warszawa 2011, s. 196).
Skoro skarżący nie uchybił terminu do wniesienia skargi, ponieważ takiego terminu nie określają przepisy prawa, nie ma podstaw do uwzględnianie wniosku i przywrócenia terminu.
Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie przedmiotowego wniosku w przypadku, gdy strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 22.1.2013 r., II GZ 519/12; postanowienie NSA z 19.10.2010 r., II FZ 428/10).
Z powyższych przyczyn sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.