Uzasadnienie
W piśmie z 27 marca 2023 r. K. Z. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Dęblin polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przesłanie kopii aktu małżeństwa
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza Miasta Dęblin skarżący wniósł do organu wyższego stopnia – Wojewody Lubelskiego ponaglenie, skarżący poinformował, że takiego ponaglenia nie wniósł. Skarżący wyjaśnił, że wniósł ponaglenie do Burmistrza Miasta Dęblin, ponieważ to był organ właściwy do wydania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Według zaś art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Powołany przepis stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1), do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2).
Wnosząc skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu administracji skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Natomiast skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w art. 52 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Burmistrza Miasta Dęblin została wniesiona bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. Powyższe wynika z akt sprawy, w których brak jest dowodu złożenia przez skarżącego ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia w terminie oraz oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z 22 czerwca 2023 r., w którym wskazał, że nie złożył ponaglenia do Wojewody Lubelskiego, który zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1681 z późn. zm.) jest organem odwoławczym od decyzji administracyjnych z zakresu rejestracji stanu cywilnego.
Jak już wskazano wyżej, ponaglenie jest środkiem zaskarżenia służącym stronie w postępowaniu administracyjnym do kwestionowania stanu bezczynności i przewlekłości postępowania organu, wnoszonym do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Strona wnosząca skargę do sądu winna wyczerpać środki zaskarżenia służące jej w postępowaniu administracyjnym.
Wobec niewyczerpania przez skarżącego w niniejszej sprawie służącego w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.