Uzasadnienie
Pismem z 6 czerwca 2016 r. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo zatytułowanej jako skarga. W piśmie podniósł, że dnia 1 kwietnia 2016 r. złożył do Urzędu Gminy w [...] zażalenie do Przewodniczącego Rady Gminy o zdyscyplinowanie Wójta do wydania nowej decyzji w miejsce uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Takie samo zażalenie wniósł do Kolegium. Pomimo upływu ponad dwóch miesięcy Rada oraz Wójt nie odpowiedzi na zażalenie.
Z nadesłanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], Kolegium pozostawiło bez rozpoznania podanie J. z 1 kwietnia 2016 r. Powodem było nieusunięcie pomimo wezwania organu braku formalnego podania w postaci braku własnoręcznego podpisu wnoszącego.
Pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo J. z 6 czerwca 2016 r., traktując jej jako skargę na bezczynność Wójta i Rady Gminy [...].
Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2016 r. Sąd przesłał odpis skargi wraz z załącznikami do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przyjmując, że przedmiotem skargi jest bezczynność Kolegium.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że nie było w sprawie bezczynne, ani nie prowadziło przewlekle postępowania. W ocenie Kolegium pozostawienie bez rozpatrzenia podania skarżącego było uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Należy przypomnieć, że działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Z powyższych regulacji wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez stronę skarżącą działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty; czynności materialno-technicznej lub indywidualnej interpretacji podatkowej.
Na podstawie analizy skargi i całokształtu okoliczności sprawy wynikających z akt administracyjnych Sąd ustalił, że intencją skarżącego było zakwestionowanie braku odpowiedniej reakcji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na wniesione przezeń zażalenie na bezczynność Wójta Gminy [...].
Treść postanowienia Kolegium z dnia [...] kwietnia 2016 r. wskazuje, że zażalenie było rozpatrywane w trybie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.), z uwagi na to, że sprawa dotyczyła kwestii podatkowych.
Zgodnie z art. 141 § 1 na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia albo do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Z kolei w myśl § 2 przytaczanego przepisu, organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że postępowanie dotyczące rozpatrzenia ponaglenia nie kończy się żadnym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., które można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Wynika z tego, że nie można również zaskarżyć do sądu bezczynności organu wyższego stopnia w zakresie rozpatrzenia ponaglenia. Związek ponaglenia ze skargą do sądu administracyjnego wynikaj jedynie z faktu, że wniesienie skargi do sądu uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem środków zaskarżenia przysługujących na drodze administracyjnej (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Innymi słowy: ponaglenie warunkuje dopuszczalność skargi na bezczynność.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem rozstrzyganie tego rodzaju spraw nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych, złożona skarga nie może być rozpoznawana i podlega na podstawie powołanego przepisu odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.