Uzasadnienie
Skarżąca "S. " Spółka z o.o. z siedzibą w L. wniosła skargę na bezczynność Inne w przedmiocie przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Reprezentujący skarżącą pełnomocnik w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 6 sierpnia 2008 r. Komenda Miejska Policji zwróciła się do Spółki z wnioskiem o przyjęcie na parking pojazdu marki H. P. nr rej. [...], na co skarżąca wyraziła zgodę. Pojazd do chwil obecnej stoi na parkingu należącym do Spółki, a wniesiona do sądu skarga jest jedynym sposobem prowadzącym do zwolnienia skarżącej z obowiązku przechowywania pojazdu.
Pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji do zawiadomienia właściciela pojazdu o możliwości jego odbioru z pouczeniem o skutkach nieodebrania, a po upływie terminu na odbiór, w razie braku jego odbioru przez właściciela, zawiadomienie Prezydenta Miasta L. o tym fakcie wraz z przedłożeniem dokumentów potwierdzających skuteczne zawiadomienie właściciela o możliwości odebrania pojazdu.
W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że Sąd Rejonowego w L. XIII Wydział Grodzki postanowieniem z dnia 14 września 2009 r., sygn. akt XIII Ns 21/09, zezwolił Skarbowi Państwa – Komisariatowi III Policji w L. na złożenie samochodu osobowego marki H. do depozytu sądowego. Koszty holowania pojazdu i parkowania za okres od dnia 6 sierpnia 2008 r. do dnia 14 września 2009 r. pokryła Komenda Wojewódzka Policji w L.. Jednocześnie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w L. z siedzibą w Ś. I Wydział Cywilny, w sprawie sygn. akt I Ns 91/13 dokonał wykładni postanowienia Sądu Rejonowego w L. Wydział Grodzki, że przedmiot depozytu ma być wydany T. M. po wylegitymowaniu się dowodem rejestracyjnym oraz umową sprzedaży samochodu.
W ocenie organu podjął on czynności przewidziane prawem w celu zabezpieczenia pojazdu i brak jest podstaw prawnych do żądania podjęcia dodatkowych działań w trybie ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądy administracyjne są właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w przepisach art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w przedmiocie "podjęcia przez Inne działań umożliwiających złożenie przez Prezydenta Miasta L. wniosku o przepadek pojazdu H. P., nr rej. [...] [...] na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.).
Tymczasem tak określony przez skarżącą przedmiot zaskarżenia nie należy do żadnej ze wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. form działalności administracji publicznej. Z uwagi zatem na brak przedmiotu podlegającego kognicji sądów administracyjnych, tego rodzaju skarga skierowana do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – obowiązany był skargę odrzucić.