Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 5 października 2016 r., sygn. akt III SAB/Lu 14/16

Uzasadnienie

A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Starosty, skargę na bezczynność tego organu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Starosta od stycznia 2016 r. nie odpowiedział na pisma skarżącego dotyczące polubownego rozwiązania kwestii spłaty kosztów sądowych. Ponadto, pomimo zapłaty przez skarżącego w dniu 17 maja 2016 r. należności z tego tytułu w kwocie [...]zł Powiat J. – jako wierzyciel nie cofnął wniosku egzekucyjnego skierowanego do komornika. W konsekwencji pozostawienia pism skarżącego bez odpowiedzi i niewycofania wniosku egzekucyjnego komornik dokonuje zaś egzekucji ze świadczenia emerytalnego skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu.

Jak stanowi art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. W ten sposób określone są konstytucyjne ramy kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych).

Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Jej szczegółowy zakres został uregulowany w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Jak wynika z przedstawionych wyżej uregulowań, w szczególności zaś przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na prawne formy działania organów w zakresie wykonywania administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność obejmować może jedynie zaniechanie wydania decyzji, postanowień, aktów, podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień czy obowiązków wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy, przepisy prawa nie pozwalają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organów.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ma to miejsce w szczególności w sytuacji, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów na mocy art. 5 p.p.s.a., jak również sprawy objętej właściwością sądów powszechnych.

W ocenie Sądu, analiza treści żądania skarżącego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że nie stanowi ono skargi na bezczynność organu podlegającej właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy żadnej z form działania organu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r., wydanym w sprawie VII K [...], Sąd Rejonowy w B. VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą [...] zasądził od A. J. na rzecz Powiatu [...] kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Po rozpoznaniu apelacji A. J. od tego wyroku Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] r., wydanym w sprawie II Ka [...], utrzymał w mocy zaskarżony wyrok oraz zasądził od A. J. na rzecz Powiatu [...] kwotę [...]zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego. Po wezwaniu do zapłaty zasądzonych wyrokami kosztów, w łącznej kwocie [...]zł, Powiat J. skierował wniosek egzekucyjny do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] K. P.. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. komornik umorzył postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela, ustalił koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji w wysokości [...] zł i w całości obciążył nimi dłużnika, wzywając go do uiszczenia wymienionej należności.

W uzasadnieniu postanowienia komornik wskazał, że dłużnik w toku egzekucji uiścił egzekwowaną należność na rzecz wierzyciela, który pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast dalszej egzekucji podlegają ustalone koszty egzekucyjne w kwocie [...]zł.

W związku z prowadzoną egzekucją kosztów zasądzonych w postępowaniu karnym skarżący w lutym i maju 2016 r. kierował pisma między innymi do Starosty [...] oraz Rady Powiatu [...]. W odpowiedzi do skarżącego zostały skierowane pisma w dniach 25 lutego 2016 r. i 6 czerwca 2016 r.

W związku z tym należy podkreślić, że czynności dotyczące prowadzonej przez komornika egzekucji należności powiatu z tytułu kosztów postępowania, zasądzonych na rzecz powiatu w procesie karnym wyrokiem sądu powszechnego, nie stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. Egzekucja prowadzona jest przez komornika w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, który normuje też czynności i sytuację stron postępowania egzekucyjnego, a także określa środek zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w postaci skargi na czynności komornika, wnoszonej do sądu powszechnego.

W konsekwencji skarga wniesiona w niniejszej sprawie, zarzucająca bezczynność organu w zakresie odpowiedzi na pisma strony dotyczące opisanej egzekucji oraz cofnięcia wniosku egzekucyjnego, nie odnosi się do bezczynności w podjęciu aktów czy czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 8 i 9 p.p.s.a. i brak jest właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania.

Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.