Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lipca 2009 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. H. wniosła skargę na Starostwo Powiatowe. Z treści skargi wynikało, że skarżąca kwestionuje uwidoczniony w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę wpis działki [...], położonej w gminie N. i stanowiącej drogę gminną, sąsiadującą z działką skarżącej.
Ponieważ treść skargi nie pozwalała na precyzyjne wskazanie przedmiotu zaskarżenia zarządzeniem z dnia 17 września 2009 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czego skarga dotyczy, w szczególności czy dotyczy bezczynności Starosty Powiatowego, czy podjętych przez ten organ aktu lub czynności.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wyjaśniła w piśmie procesowym, że "oskarża" Starostwo Powiatowe o bezprawne wydzielenie z jej działki, nr [...], położonej w miejscowości Nawóz, Gm. N., działki oznaczonej nr [...], stanowiącej drogę gminną.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W uzasadnieniu stwierdził, iż z treści skargi i kierowanych doń pism skarżącej wynika, że domaga się ona uregulowania na jej rzecz praw własności do gruntu, oznaczonego w ewidencji jako droga, pod numerem działki [...]. Organ wielokrotnie udzielał odpowiedzi na pisma skarżącej, dotyczącej wpisu w ewidencji przedmiotowej drogi. Skarżąca nie złożyła żadnego dokumentu potwierdzającego jej prawo własności do gruntu stanowiącego drogę, co uniemożliwia potraktowanie jej wniosku jako żądania wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. Z wpisów w księdze wieczystej wynika, że skarżąca i jej mąż są wpisani jako właściciele działki nr [...], a ich własność nie obejmuje działki [...], co wyklucza podjęcie z urzędu postępowania w sprawie zmian w ewidencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W świetle art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Warunkiem dopuszczalności rozpoznania skargi przez sąd administracyjny jest to, aby jej przedmiot mieścił się w zakresie kognicji sądu, wyznaczonym treścią cytowanego przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisów odrębnych. Dotyczy to również skargi na bezczynność organu administracji publicznej – jest ona dopuszczalna wówczas, jeżeli działanie organu, którego bezskutecznie domagała się strona skarżąca miałoby przyjąć formę decyzji, postanowienia ewentualnie innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Analizując przedmiot skargi wniesionej przez M. H. Sąd doszedł do przekonania, że jej przedmiot nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wyznaczonego przytoczonymi wyżej przepisami.
W istocie skarga nie zmierza do zainicjowania postępowania zmierzającego do dokonania wpisu w ewidencji gruntów, odpowiadającego aktualnemu stanowi rzeczy w tym względzie. Ewidencja gruntów regulowana przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.) służy jedynie celom dokumentowania aktualnego stanu nieruchomości, dlatego postępowanie w sprawie wpisu do ewidencji nie służy rozstrzyganiu sporów prawnych powstałych na tle praw do nieruchomości. Wszelkie wpisy w ewidencji muszą opierać się na wiarygodnych dokumentach, potwierdzających aktualny stan prawny nieruchomości.
Treść żądań skarżącej wskazuje, że jej zamiarem jest rozstrzygnięcie kwestii własności działki zajętej pod drogę gminną, oznaczonej numerem [...]. Jeżeli skarżąca rości sobie prawa do tego gruntu, winna je wykazać stosownymi dokumentami, w postaci orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych lub innych. W braku takich dokumentów, jeżeli twierdzi, że została pozbawiona własności powinna wystąpić z odpowiednim powództwem do sądu powszechnego. Ani organ prowadzący ewidencję, ani sąd administracyjny nie są kompetentne do rozstrzygnięcia sporu co do własności nieruchomości.
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga nie dotyczy żadnego aktu lub czynności, które są objęte zakresem właściwości sądów administracyjnych, musiała zostać odrzucona jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.