Uzasadnienie
W dniu 25 sierpnia 2007 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dotyczącego zmiany obrońcy.
Sprawa została następnie przekazana według właściwości do tutejszego Sądu, który zważył, co następuje
Kognicja sądów administracyjnych została zakreślona Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz aktami rangi ustawowej, a poza te ramy Sąd wyjść nie może.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami.
Sądy administracyjne orzekają też w sprawach skarg na bezczynność, ale tylko w zakresie bezczynności organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa. Są to przypadki bezczynności w sprawach następujących:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
W ocenie Sądu kwestia wyznaczenia na podstawie art. 89 § 2 kodeksu postępowania karnego przez prezesa sądu właściwego do rozpoznania sprawy obrońcy z urzędu osobie pozbawionej wolności nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a zapadłe w tym zakresie zarządzenie miałoby charakter procesowy, związany z toczącym się postępowaniem karnym.
Abstrahując od prawnej oceny meritum wniosku wskazać należy jedynie, że polski system prawa inne zna instytucje zapobiegania przewlekłości postępowania sądowego. Skarżący wybrał jednak niewłaściwą ścieżkę proceduralną.
W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne, jako że rozpoznanie tej sprawy nie leży w kompetencji tego sądu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.