Postanowienie WSA w Lublinie z 24 kwietnia 2006 r., III SAB/Lu 2/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 11 kwietnia 2006 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie: przywrócenia dojazdu do posesji p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Marcinowski przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak
Sędzia NSA Maria Wieczorek
Sekr. sądowy Wiesława Dudek protokolant

Uzasadnienie

K. W. w skardze z dnia [...] listopada 2005 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wskazując jako stronę przeciwną (pozwanego) Prezydenta Miasta, wniósł o przywrócenie możliwości dojazdu do posesji przy ul. Z. 3b w L., jak przed remontem ul. Z.. Precyzując skargę w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. oświadczył, że skarga dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta i jego służb w sprawie "przywrócenia ruchu do (...) posesji, jak przed remontem drogi".

W uzasadnieniu swojej skargi wskazał, że do czasu remontu ul. Z. dojazd do posesji był niczym nieograniczony. Po remoncie jezdni na wprost wjazdu wyznaczono pasy ciągłe, co uniemożliwia skręt do wjazdu z kierunku od osiedla C.. Skarżący składał bezskutecznie pisemne prośby w zakresie przywrócenia stanu sprzed remontu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Organ wskazał, że rozpatrzenie powyższego żądania nie należy do właściwości sądu administracyjnego, dlatego skarga podlega odrzuceniu.

Ponadto organ podniósł, że nie zachodzi przypadek bezczynności organu administracji. Skarżący zwracał się trzykrotnie do Prezydenta Miasta o przywrócenie skrętu w lewo, z kierunku od osiedla C. do jego posesji przy ul. Z. 3 B, zlikwidowanego po remoncie skrzyżowania ulic S.P. – Z., i na swoje wystąpienia otrzymał stosowne odpowiedzi, które załączył do skargi.

Wskazano, że w kompetencji Prezydenta Miasta pozostaje zatwierdzanie organizacji ruchu w ramach uprawnień wynikających z art. 10 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Projekt stałej organizacji ruchu na skrzyżowaniu ulic: S.P. – Z. po jego przebudowie, został zatwierdzony przez Prezydenta Miasta na podstawie dokumentacji opracowanej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. nr 220 poz. 2181) oraz wprowadzony w życie jako stały element organizacji ruchu.

Posesja przy ul. Z. stanowiąca własność skarżącego, posiada dojazd od ul. Z. z kierunku Al. S.P.. W tej sytuacji pewne utrudnienia związane z dojazdem do posesji skarżący zobowiązany jest zaakceptować.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W ocenie skarżącego – Prezydent Miasta wykazał się bezczynnością, skoro nie zareagował na jego wnioski w zakresie "przywrócenia ruchu do (...) posesji jak przed remontem drogi".

Sposób umieszczania m.in. znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu należy do organizacji ruchu w rozumieniu § 1 ust. 2b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729). W myśl § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia - organ zarządzający ruchem rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu. Przy czym, o ile do składania projektów uprawnione są wyłącznie podmioty wskazane w § 4 ust. 3 rozporządzenia, do których skarżący nie należy, to wniosek w zakresie zmiany organizacji ruchu może złożyć każdy zainteresowany.

Zatwierdzenie organizacji ruchu nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, lecz stanowi czynność o charakterze organizacyjno-technicznym (§ 2 ust. 1 pkt d rozporządzenia). Skoro tak, to na ową czynność nie przysługuje odwołanie do organu II instancji w trybie przepisów k.p.a.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.s.a.) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 u.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 - kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1–4.

W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej, kontrola sądu administracyjnego sprowadza się zatem przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca bezczynność, podlega załatwieniu przez właściwy organ w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2001 r. sygn. IV SA 961/99 – LEX nr 78938).

Skoro w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego dotyczył zmiany organizacji ruchu, to powinien on być rozpatrywany zgodnie z przepisami zamieszczonymi w rozdziale 3 działu VIII k.p.a. – skargi i wnioski. Tak też się stało, bowiem reakcję organu w postaci udzielenia pism wyjaśniających należy uznać za sposób załatwienia wniosku.

Zgodnie z art. 246 § 1 i 2 k.p.a. – w sytuacji, gdy wnioskodawca nie jest zadowolony ze sposobu załatwienia wniosku, jak również, gdy wniosek nie został załatwiony w określonym przepisami terminie, przysługuje prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII k.p.a.

Zatem, zarówno wadliwość załatwienia sprawy (w odczuciu zainteresowanego), jak i jej niezałatwienie w terminie, winno skutkować wniesieniem skargi. Skarga ta może jednak zostać wniesiona – nie do sądu administracyjnego, lecz do właściwego organu administracji, wymienionego w art. 229 k.p.a.

Załatwienie przez organ administracji publicznej spraw, zainicjowanych na skutek wniesienia skarg lub wniosków, nie jest równoznaczne z rozstrzygnięciem konkretnej sprawy administracyjnej w drodze określonego aktu.

W konsekwencji uznać należy, że złożenie skargi sądowej jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a.

jp