Uzasadnienie
W piśmie z dnia 13 marca 2017 r., zatytułowanym "skarga kasacyjna", B. B. (dalej jako "skarżący") zwrócił się do sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 11 maja 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza, podnosząc, że nie złożył wniosku z uwagi na chorobę.
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W myśl zaś art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w piśmie z dnia 13 marca 2017 r., zatytułowanym "skarga kasacyjna". W związku z tym, że tak sformułowany wniosek nie był wystarczający do oceny sytuacji majątkowej skarżącego, referendarz sądowy wezwał skarżącego do przedłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, a zatem zgodnie z art. 255 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jest prawidłowe, ponieważ skarżący w zakreślonym terminie nie złożył wniosku na urzędowym formularzu. Wezwanie referendarza zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2017 r. Termin do jego wykonania upływał w dniu 18 kwietnia 2017 r. Skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał wezwania.
Z tych przyczyn zasadne jest zatem utrzymanie w mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 maja 2017 r., o czym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a.