Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 4 lutego 2015 r. jego pełnomocnik wystąpił do L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [..], dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący podniósł, że organ nie rozpoznał jego wniosku, pomimo odpowiedniego wskazania organu nadrzędnego – Głównego Geodety Kraju, zawartego w piśmie z dnia 10 kwietnia 2015 r. Skarżący podniósł również, że organ został przez niego wezwany do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 1 lipca 2015 r. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podnosząc że informował strony o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Przedłużenie terminu załatwienia sprawy było spowodowane przesłaniem akt do Głównego Geodety Kraju w związku z wniesieniem odwołania od decyzji wydanej w innej, ściśle powiązanej sprawie.
W piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że skarżący nie złożył w przedmiotowej sprawie zażalenia na bezczynność w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto poinformował, że w dniu 13 lipca 2015 r. wydał decyzję stwierdzająca nieważność decyzji Starosty K. z dnia 26 marca 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Paragraf 2 cytowanego przepisu precyzuje, iż pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W badanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, która w ocenie skarżącego ma polegać na nierozpoznaniu w terminie złożonego przez niego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [..].
Należy przypomnieć, że Kodeks postepowania administracyjnego przewiduje konkretne środki zaskarżenia bezczynności organu. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Strona, które chce skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu powinna uprzednio skorzystać ze wskazanych środków zaskarżenia przysługujących na drodze administracyjnej.
W ocenie sądu, w badanej sprawie skarżący warunku tego nie dopełnił.
Zobowiązanym do rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji jest w badanej sprawie L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Organem wyższego stopnia jest w stosunku do niego Główny Geodeta Kraju (art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2015 r., poz. 520, ze zm.). W związku z powyższym, aby wnieść skutecznie skargę na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w badanej sprawie należało uprzednio wnieść zażalenie do Głównego Geodety Kraju.
Skarżący zwrócił się wprawdzie do Głównego Geodety Kraju z pismem z dnia 7 marca 2015 r., jednak jak wyraźnie wynika z treści pisma nie stanowiło ono zażalenia w rozumieniu art. 37 k.p.a., lecz skargę podlegającą rozpoznaniu w trybie postępowania skargowego, regulowanego działem VIII k.p.a. Wskazuje na to jednoznacznie powołana przez skarżącego podstawa prawna – art. 227 k.p.a. Wniesienie skargi, podlegającej rozpoznaniu w trybie postępowania skargowego nie da się żadną miara utożsamić z wniesieniem zażalenia na bezczynność w trybie art. 37 k.p.a. Jak wynika z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga nie jest więc w żaden sposób związana z ochroną indywidualnego interesu prawnego strony postępowania, tak jak zażalenie na bezczynność, które ewidentnie jest ukierunkowane na ochronę tego interesu, poprzez zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w nowym terminie, wyznaczonym przez organ wyższego stopnia (art. 37 § 2 k.p.a.).
Nie można również uznać za spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia pisma skarżącego z dnia 21 kwietnia 2015 r., stanowiącego wezwanie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do usunięcia naruszenia prawa polegającego na zwłoce w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Z treści art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że wezwanie zastępuje zażalenie na bezczynność tylko i wyłącznie wtedy, gdy nie ma organu wyższego stopnia, który mógłby rozpatrzyć zażalenie. W badanej sprawie taki organ istnieje – jest nim Główny Geodeta Kraju, do którego należało skierować zażalenie (a nie skargę w trybie działu VIII k.p.a.).
Z powyższych ustaleń wynika jednoznacznie, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność.
Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (poza wymienionymi w punktach 1-5 cytowanego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopełnienie przez skarżącego wymogu wyczerpania środków zaskarżenia skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi, to zaś prowadzi do jej odrzucenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.