Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia 21 października 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. polegającą na niewydaniu decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonej nr [A] położonej w M. od gruntów przyległych oznaczonych nr [B] i [C]. Skarga wpłynęła do Urzędu Gminy K. w dniu 24 października 2008 r.
Skargę uzasadniono tym, że w dniu 9 kwietnia 2008 r. skarżąca wniosła o rozgraniczenie wspomnianej nieruchomości, a wobec niezałatwienia sprawy - skarżąca w dniu 4 czerwca 2008 r. wniosła zażalenie na bezczynność do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Kolegium dnia [...] sierpnia 2008 r. wydało postanowienie uznając zażalenie za zasadne i zobowiązując organ I instancji do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy.
Dnia 1 października 2008 r. skarżąca zwróciła się do organu o wyjaśnienie, jakie czynności zostały wykonane.
Dnia 9 października 2008 r. Zastępca Wójta Gminy poinformował skarżącą, że niemożliwe jest wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego wobec nieistnienia przedmiotowej nieruchomości.
W tej sytuacji skarżąca wniosła do sądu administracyjnego za pośrednictwem Wójta Gminy K. skargę na bezczynność tego organu.
Po otrzymaniu skargi Wójt Gminy K. w dniu 27 października 2008 r. wydał decyzję znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego działki nr [A].
W odpowiedzi na skargę na swą bezczynność z dnia 28 listopada 2008 r. organ uzasadnił swoje merytoryczne stanowisko w zakresie odmowy wszczęcia postępowania, nie wskazując, czy uznaje skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Pismo stanowi skargę na bezczynność organu administracji publicznej I instancji, jakim jest Wójt Gminy K. Rozpoznanie skargi przez Sąd stało się bezprzedmiotowe, gdyż Wójt Gminy K. po wniesieniu za jego pośrednictwem skargi kierowanej do Sądu wydał już orzeczenie w sprawie, w której zrzucono mu bezczynność. Wprawdzie z akt sprawy nie wynika, w jakim dniu skarga została nadana, jednak z pewnością dotarła do organu już w dniu 24 października 2008 r., co wynika z prezentaty na tym piśmie. Decyzja zaś została wydana w dniu 27 października 2008 r.
Stan bezczynności ustał, a tylko ten formalny aspekt sprawy podlega badaniu przez Sąd w ramach skargi na bezczynność organu.
Zgodnie z art. 161 § 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) - Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych (niż wymienione w przepisie) przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, ze względu na ustanie formalnego stanu bezczynności Wójta Gminy K. w chwili orzekania poprzez wydanie w dniu 27 października 2008 r. decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Mimo pewnych sporów doktrynalnych w kwestii stosowania tego przepisu w razie wydania decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność, już na etapie postępowania sądowego, obecnie trafność takiej interpretacji przesądziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. (I OPS 6/08), gdzie wskazano, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ma zastosowanie także, w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wyda akt lub dokona czynności, co do których pozostawał w bezczynności.
Meritum sprawy nie mogło być badane przez Sąd w postępowaniu w sprawie bezczynności, tak więc rozstrzygnięcie to nie odnosi się do zgodności z prawem wydanej decyzji.
Co do zasady skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu w razie umorzenia postępowania, a wyjątki od tej zasady, wskazane są wprost jedynie w art. 201 ppsa. W niniejszej sprawie sąd uznał jednak, że skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu na podstawie art. 208 ppsa, zgodnie z którym niezależnie od wyniku sprawy, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Organ pozostawał bowiem bezczynny jeszcze w chwili wniesienia skargi, a poprzez wydanie decyzji dopiero po otrzymaniu skargi doprowadził do umorzenia postępowania, choć formalnie skargi nie uznał. Organ musi więc zwrócić stronie skarżącej koszty wywołane swoim niesumiennym postępowaniem, podobnie jak to ma miejsce w sytuacji, gdy organ formalnie uznaje skargę na swą bezczynność (art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 ppsa).
Mając powyższe na uwadze, ze względu na ustanie formalnego stanu bezczynności organu w chwili orzekania przez sąd, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ppsa sąd umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, zasądzając zwrot poniesionych kosztów od organu na rzecz skarżącej.