Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 10 sierpnia 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuca organowi bezczynność w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza z dniem 15 listopada 2002 r. Skarżący wnosi m. in. o ustalenie przez Sąd, że doszło do wygaśnięcia mandatu Burmistrza.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa bezczynności organu w tym zakresie zawisła już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.
Sąd ustalił, że J.H. pismem z dnia 8 lutego 2006 r. wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa i podjęcia stosownych czynności w związku z wykonywaniem przez Burmistrza funkcji radnego, a w braku reakcji Rady Miejskiej, pismem z dnia 26 kwietnia 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuca organowi bezczynność w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza z dniem 15 listopada 2002 r. Sprawa ta zawisła pod nr sygn. akt III SAB/Lu 10/06 i nie została do chwili obecnej ostatecznie zakończona.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga dotyczy bezczynności organu zobowiązanego, zdaniem skarżącego, do podjęcia stosownej uchwały. Nie można żądania skargi ujmować dosłownie, a więc jako oczekiwania, iż Sąd ustali wygaśniecie mandatu i zastąpi w tej kwestii Radę Miejską, gdyż Sąd nie ma takich kompetencji, tym bardziej iż skarżący jako podstawę prawną skargi podaje art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.). Uwzględniając skargę wniesioną na podstawie art. 101a ust. 1 ustawy Sąd może w trybie art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy, a więc przełamać stan wywołany bezczynnością organu uprawnionego do podjęcia uchwały, nie może jednak uchwały tej zastąpić swoim orzeczeniem.
Mimo więc, że skargi częściowo różnią się sformułowanymi żądaniami w razie ustalenia bezczynności, jednak żądania te są sformułowane błędnie, bez znajomości regulacji prawnej i bez uwzględnienia kompetencji sądu, więc muszą być korygowane przez sąd który nie jest związany wnioskami skargi, lecz jedynie granicami sprawy (art. 134 § 1 ppsa). Sąd przyjął zaś, że istotą obu skarg i granicą sprawy jest wskazana bezczynność organu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta z dniem 15 listopada 2002 r.
Podsumowując – obie skargi pochodzące od jednego skarżącego dotyczą tego samej sprawy i skierowane są przeciw temu samemu Organowi.
W tej sytuacji, stwierdzając tożsamość spraw, Sąd wziął pod uwagę treść art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.