Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Lu 32/22

Uzasadnienie

Z. W. zarzuciła Staroście Lubelskiemu bezczynność w zakresie zaewidencjonowania budynku mieszkalnego położonego na działkach nr [...] i nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] -T., gm. M., pow. l..

We wniesionej do WSA w Lublinie skardze Z. W. podniosła m.in., że:

1. - Starostwo Powiatowe w Lublinie wydało zawiadomienie z dnia 18 lipca 2022 r. potwierdzające dokonanie z urzędu czynności materialno-technicznej w postaci aktualizacji danych ewidencyjnych właścicieli nieruchomości (działki nr [...] i [...]) na podstawie danych z rejestru PESEL;
2. - zawiadomienie to nie potwierdza zarówno faktu dokonania prawidłowego zaewidencjonowania budynku jednorodzinnego, użytkowanego od 2009 r., położonego na ww. nieruchomości, jak też tego, aby doszło do dokonania zmian danych ewidencyjnych na podstawie § 35 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków;
3. - nie otrzymała żadnych dokumentów świadczących o prawidłowym nadaniu numeru porządkowego dla przedmiotowego budynku jednorodzinnego;
4. - doszło do naruszenia przepisów § 45 - 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz § 27 ust. 2 i 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków;
5. - naruszono także art. 23 ust. 5, art. 24 ust. 2a pkt 1 i ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zaniechanie aktualizacji danych ewidencyjnych i braku możliwości ustalenia kiedy doszło do nadania numeru porządkowego dla budynku mieszkalnego po zmianie regulacji prawnych po 2012 r.
6. - niepodejmowanie przez organ wymaganych przepisami prawa działań w zakresie zaewidencjonowania budynku powoduje szereg negatywnych konsekwencji dla osób, będących jego właścicielami w sferze cywilno-prawnej.

W odpowiedzi na skargę Starosta Lubelski wniósł o oddalenie skargi.

Sąd zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

Według art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Powołany przepis stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1), do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2).

Wnosząc skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu administracji skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Natomiast skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w art. 52 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Starosty Lubelskiego bezczynność w zakresie zaewidencjonowania budynku mieszkalnego położonego na działkach nr [...] i nr [...], została wniesiona bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. Powyższe wynika z akt sprawy, w których brak jest dowodu złożenia przez skarżącą Z. W. ponaglenia na niezałatwienie przez Starostę Lubelskiego sprawy zaewidencjonowania budynku w wymaganym terminie.

Jak już wskazano wyżej, ponaglenie jest środkiem zaskarżenia służącym stronie w postępowaniu administracyjnym do kwestionowania stanu bezczynności i przewlekłości postępowania organu, wnoszonym do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Strona wnosząca skargę do sądu winna wyczerpać środki zaskarżenia służące jej w postępowaniu administracyjnym.

Wobec niewyczerpania przez skarżącą w niniejszej sprawie służącego w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, skarga okazała się niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu od skargi w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Ubocznie należy podnieść, że odrębnym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. III SAB/Lu 32/22 załatwiono wniosek skarżącej z dnia 18 grudnia 2022 r. i odmówiono zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.