Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 11 marca 2016 r., sygn. akt III SAB/Lu 38/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2015 r., II K 578/15 Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim uznał P. K. za winnego popełnienia czynu określonego w art. 65 § 3 w związku z art. 65 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r., poz. 186 z późn. zm.), dalej: kks, polegającego na tym, że w dniu 2 stycznia 2015 r. w pomieszczeniach hurtowni K. w H. przechowywał wyroby akcyzowe w postaci 2760 butelek alkoholu marki M. bez polskich oznaczeń skarbowych akcyzy, które wbrew przepisom ustawy zostały sprowadzone na terytorium kraju z U. bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy oraz bez dopełnienia obowiązku celnego, czym P. K. naraził Skarb Państwa na uszczuplenie należnego podatku akcyzowego w kwocie 23.615,00 zł.

W piśmie z dnia 21 września 2015 r. P. K. zwrócił się do Szefa Służby Celnej o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. 1. w oparciu o jakie zgłoszenie celne Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wspólnie z Dyrektorem Izby Celnej ustalili, że skarżący sprowadzał z terytorium U. 2700 butelek alkoholu opatrzonego etykietami M. bez polskich znaków akcyzy?;
2. 2. jeżeli skarżący nie dopełnił obowiązku opłacenia akcyzy, to dlaczego Naczelnik Urzędu Celnego w Z. dopuścił ten towar akcyzowy bez znaków akcyzy na terytorium UE?

Pismem z dnia 24 września 2015 r. powyższe pismo zostało przekazane Dyrektorowi Izby Celnej

W piśmie z dnia 29 września 2015 r. Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w Z. o zajęcie stanowiska w ww. sprawie.

W piśmie z dnia 6 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. zrelacjonował przebieg postępowania karnego skarbowego przeciwko P.K.

W piśmie z dnia 8 października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował P. K., że postawiono mu zarzut przechowywania alkoholu bez polskich znaków akcyzy a nie sprowadzania alkoholu z terytorium U.. Skarżącego poinformowano również, że zajęty alkohol nie został dopuszczony do obrotu na terytorium UE i jest obecnie przedmiotem postępowania sądowego.

W piśmie z dnia 19 października 2015 r. skarżący uznał odpowiedź Dyrektora Izby Celnej za lakoniczną i poprosił o odpowiedź na następujące pytania:

1. 1. czy towar objęty aktem oskarżenia był zgłaszany do odprawy z UE na U. i z U. do UE, czy był to przemyt?;
2. 2. jeżeli był to przemyt, ta jakie sankcje dyscyplinarne i karne wyciągnięto wobec funkcjonariuszy odpowiedzialnych za ten przemyt?;
3. 3. jakie sankcje karne wyciągnięto wobec właściciela towaru, przewoźników i kierowców?;
4. 4. kto z funkcjonariuszy odprawiał przy wywozie i przywozie te towary?;
5. 5. kto jest właścicielem tego towaru, przewoźnikiem i kierowcą?;
6. 6. dlaczego Naczelnik Urzędu Celnego w Z. nie oskarża całego Krajowego Zarządu Dróg Publicznych, bo towar poruszał się po drogach publicznych?;
7. 7. czy "przerzucenie" tego samego towaru przez granicę UE jest czynem dozwolonym? Jakie organ celny ma dowody, że skarżący przechowywał towary, skoro on ani żaden z zatrudnionych pracowników nie widzieli tego towaru?

W piśmie z dnia 29 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. przedstawił stanowisko w sprawie, informując, że P.. w toku postępowania przygotowawczego przed tym organem odmówił składania wyjaśnień, podpisania protokołu i nie składał wniosków dowodowych.

W piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował P. K., że z uwagi na trwające postępowanie sądowe w niniejszej sprawie wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygnięte przez sąd.

W skardze sądowej P. K. zarzucił Dyrektorowi Izby Celnej bezczynność, ponieważ nie odpowiedział na jego pytania zawarte w pismach z dnia 21 września 2015 r. i 19 października 2015 r. Wniósł o zobowiązanie organu do odpowiedzi na ww. pytania, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, ukaranie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej i wymierzenie mu grzywny oraz orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach, podlegających właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z § 3 art. 3 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest zarzucana przez skarżącego bezczynność Dyrektora Izby Celnej w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania P. K. dotyczące przebiegu postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe.

O bezczynności organu można mówić wówczas, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki akt lub czynność charakteryzują się tym, że są podejmowane w sprawie indywidualnej, są skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczą uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Z akt sprawy wynika, że skarżący domagał się udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące postępowania przygotowawczego prowadzonego przed Urzędem Celnym w Z. przeciwko niemu. Skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia czynu z art. 65 § 1 kks, tj. przechowywania towaru w postaci 2760 butelek alkoholu 15% o nazwie M., bez polskich znaków akcyzy, przez co narażono Skarb Państwa na uszczuplenie należnego podatku akcyzowego w kwocie 23.615,00 zł.

Naczelnik Urzędu Celnego w Z. w ww. sprawie występował jako finansowy organ postępowania przygotowawczego, a nie jako organ administracji publicznej. Zgodnie z art. 53 § 37 pkt 3 kks, finansowym organem postępowania przygotowawczego jest urząd celny. W myśl zaś art. 53 § 39 pkt 1 kks, organem nadrzędnym nad finansowym organem postępowania przygotowawczego jest miejscowo właściwa izba celna - w sprawach należących do właściwości urzędu celnego.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że niniejsza sprawa nie mieści się w zakresie określonym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., wobec czego nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do kontroli postępowania organu w sprawie o przestępstwo skarbowe. Sądem właściwym do rozpoznawania spraw o przestępstwa skarbowe jest sąd powszechny (art. 115 § 1 kks). W konsekwencji sąd administracyjny nie może orzekać o bezczynności organu w sprawie udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące przebiegu postępowania o przestępstwo skarbowe.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.