Uzasadnienie
R. G. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Gminy M. w J. L. reprezentowanej przez Burmistrza J. L. w przedmiocie przydziału mieszkania komunalnego.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Rozpoznając skargę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których stosuje się te przepisy z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje prawa podatkowego, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi jest bezczynność Gminy M. w J. L. w zakresie przyznania mieszkania komunalnego. Kwestia zasad gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy uregulowana została między innymi w ustawie z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150). Zgodnie z art. 4 tej ustawy, kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Ustawa nie przewiduje w tych przypadkach formy załatwienia takiej sprawy w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego.
W tych okolicznościach skarga była niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.