Uzasadnienie
Skarżący M.T. wniósł w dniu 1 grudnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo zatytułowane "skarga na bezczynność organu", w którego treści zawarł skargę na postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w C. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie zwrotu podania.
Dostrzegając powyższą niekonsekwencję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 11 stycznia 2007 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania przedmiotu skargi poprzez wskazanie, czy jego skarga z dnia 1 grudnia 2006 r. dotyczy bezczynności organu administracji, czy wskazanego w niej postanowienia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w C. z dnia [...] sierpnia 2006 r.
W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że skarga w istocie dotyczy postanowienia Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2006 r. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w C. z dnia [...] sierpnia 2006 r.
Mając na uwadze powyższe wyjaśnienie, Sąd przyjął, że skarga dotyczy orzeczenia Komendanta Głównego Straży Granicznej mającego siedzibę w Warszawie, a zatem zachodzi niewłaściwość miejscowa tutejszego Sądu. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Zgodnie zaś z § 1 ust. 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72 poz. 652) utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z właściwością dla obszaru województwa mazowieckiego.
Stosownie do art. 59 § 1 ppsa, jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 59 § 1 ppsa należało orzec jak w postanowieniu.