Uzasadnienie
A. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody L. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia [...] listopada 2011 r. (data wpływu do organu – 21 listopada 2011 r.).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie, wskazując, że w dniu 21 listopada 2011 r. do Wojewody L. wpłynęła skarga A. M. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] października 2011 r., nr [...], którą uznano za bezzasadną skargę A. M. na działalność Dyrektora Gminnej Jednostki Usług Komunalnych w K.. Skarżący kwestionował termin udzielenia odpowiedzi na wspomnianą skargę.
Wojewoda L. podał, że w piśmie z dnia 14 grudnia 2011 r. poinformowano skarżącego, że jego skargę przekazano Przewodniczącej Rady Gminy w K., która w piśmie z 21 grudnia 2011 r. wyjaśniła, że Rada Gminy K. dwukrotnie rozpatrywała skargi na działanie Dyrektora Gminnej Jednostki Usług Komunalnych w K. przesłane przez skarżącego oraz J. K.. Skargi zostały rozpatrzone przez radę Gminy poprzez podjęcie stosownych uchwał odpowiednio z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] i października 2011 r., nr [...].
Przewodnicząca Rady Gminy w K. podała również (pismo z dnia 12 stycznia 2012 r.), że skarga A. M. z dnia [...] kwietnia 2011 r. na działalność Dyrektora Gminnej Jednostki Usług Komunalnych w K. została wniesiona do Starostwa Powiatowego w P., a następnie przekazana do Urzędu Gminy K. w dniu [...] września 2011 r., a w dniu [...] października 2011 r. Rada Gminy K. rozpatrzyła skargę w drodze uchwały, uznając ją za bezzasadną.
Wojewoda L. stwierdził, powołując się na art. 229 pkt 3 k.p.a., że Rada Gminy była organem właściwym w zakresie skargi na działalność Dyrektora Gminnej Jednostki Usług Komunalnych i nie zakwestionował uchwały Rady Gminy w K. z dnia [...] października 2011 r., nr [...], uznając, iż została podjęta w oparciu o istniejącą podstawę prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zakres kontroli sprecyzowany w wymienionym przepisie obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, a ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Kontrola sądu administracyjnego w przypadku skarg na bezczynność organów administracji dotyczy sytuacji określonych art. 3 § 2 pkt 1-4a w związku z pkt 8 p.p.s.a., tj. gdy bezczynność ta dotyczy wydania decyzji administracyjnej, postanowienia albo podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przepisy prawa nie pozwalają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organów. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy sprawa wszczęta przed sądem administracyjnym pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r., nazwanym "skargą na bezczynność" i skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej czy też nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu, skarga A. M. nie stanowi skargi na bezczynność organu, gdyż nie dotyczy żadnej z form działania organu administracji publicznej wymienionych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody L. wynikającą z nieudzielania odpowiedzi na pismo z dnia [...] listopada 2011 r., w którym skarżący kwestionował termin rozpatrzenia jego skargi na działalność Dyrektora Gminnej Jednostki Usług Komunalnych w K.. Żądanie zawarte w tym piśmie jednakże nie zobowiązywało organu do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia w formie określonej art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., czego wymaga treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do uznania skargi na bezczynność organu za dopuszczalną.
Skarga A. M. stanowi w istocie tzw. skargę powszechną określoną przepisami art. 227 i nast. k.p.a. Przedmiotem takiej skargi mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.
W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania, co skutkuje odrzuceniem skargi.
W tym miejscu zwrócić uwagę należy, że Wojewoda L. pismem z dnia 6 kwietnia 2012 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego skargę z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie dotyczącej odcięcia wody i zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego.
Warto dodać, że przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858) nie dają podstawy prawnej do rozstrzygnięcia sprawy odcięcia wody i zamknięcia przyłącza kanalizacyjnego w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Z art. 6 ust. 1 w/w ustawy wynika, że dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie umowy cywilnoprawnej, której stronami są przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz odbiorca usług.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.