Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 15 marca 2016 r. K. B. zwróciła się o ustanowienie adwokata. Skarżąca wniosła o wyznaczenie konkretnego pełnomocnik – adwokata D. P..
Skarżąca oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w L..
W piśmie z dnia 24 maja 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w L. zawiadomiła, że pełnomocnikiem skarżącej został adwokat P. S..
K. B. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Skarżąca wniosła o zobowiązanie ORA w L. do wyznaczenia adwokata D. P. jej pełnomocnikiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718); dalej: p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie sądu wniesiony sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, postanowienie referendarza sądowego było prawidłowe.
Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie osiąga aktualnie dochodu, nie ma majątku i nie dysponuje oszczędnościami. Z zestawienia operacji bankowych wynika, że na rachunku bankowym skarżącej saldo jest zerowe.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca wykazała istnienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tej sytuacji uzasadnione było przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata.
Odnosząc się do zarzutu sprzeciwu podnieść należy, że przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie można utożsamiać z wyznaczeniem konkretnego adwokata. Stosownie do treści art. 253 § 1 zd. 1 p.p.s.a., o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Inaczej mówiąc, o tym kto będzie ustanowionym pełnomocnikiem z urzędu w konkretnej sprawie nie decyduje sąd, ale właściwy organ samorządu zawodowego adwokatów, w niniejszej sprawie – Okręgowa Rada Adwokacka w L..
W tym miejscu należy również zwrócić uwagę, że przyznane skarżącej prawo pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu zostało już w niniejszej sprawie wykorzystane. Pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy i ocenił, że postanowienie o odrzuceniu skargi znajdowało uzasadnienie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i brak było podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Adwokata P. S. uzasadnił powyższe stanowisko w opinii z dnia 27 czerwca 2016 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 260 § 1 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.