Uzasadnienie
M. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, sformułowaną w sposób nieco niejasny, z której jednak wynika, że zarzuca administracji Wójta Gminy bezczynność w sprawie swojego zameldowania.
W odpowiedzi na skargę organ nie zgodził się zarzutem, jakoby zwlekał z rozpoznaniem wniosku skarżącego i wyjaśnił sposób procedowania w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Skarga w sprawie niniejszej dotyczy niewykonania czynności materialno-technicznej (zameldowania) – a więc czynności z zakresu administracji publicznej ujętej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem bezczynność taka może być co do zasady przedmiotem skargi do sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a..
Warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., jest jednak uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie.
Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Skarżący powinien był zatem wnieść zażalenie na bezczynność Wójta Gminy (w tym przypadku do Wojewody), a dopiero po wykorzystaniu tego środka – ewentualnie wnieść skargę do sądu administracyjnego. W braku powyższego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.