Uzasadnienie
W dniu [...] 2013 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga A.M.na bezczynność Starosty L. w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Starosta L. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że pismem z dnia [...] 2013 r. odmówił zwrotu dochodzonej przez wnioskodawcę kwoty 425 zł, a więc nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Starosty Lu., wskazując, że organ nie podjął działań w celu załatwienia jego wniosku o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu. Skarżący powołał się na wytyczne zawarte decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r., [...] uchylającej decyzję Starosty L. z dnia [...] 2013 r. i umarzającej postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium zobowiązało organ do załatwienia wniosku strony z pominięciem wydania decyzji – poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej zwrotu części opłaty, ewentualnie poprzez wydanie aktu odmawiającego zwrotu nadpłaty.
Podkreślić należy, że bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej.
Skarga na zwłokę w załatwieniu sprawy wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, natomiast w razie wydania decyzji po wniesieniu skargi, przed rozpoznaniem jej przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. uchwałę 7 Sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 – ONSAiWSA 2009/4/63).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po wniesieniu skargi pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. Starosta L. odmówił zwrotu dochodzonej przez wnioskodawcę kwoty 425 zł. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o zwrot opłaty został rozpoznany.
Podkreślić należy, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wskutek złożenia przez skarżącego skargi na bezczynność organu administracji staje się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Tego rodzaju sytuacja - jak wyżej wykazano - miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Stosowanie do art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd ocenił, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odmowa zwrotu wnioskowanej części opłaty za wydanie karty pojazdu została wprawdzie wydana po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a., jednak nie daje to podstaw do stwierdzenia, aby kontrolowane postępowanie prowadzone było przez organ opieszale, czy też z rażącym naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia sprawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.