Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga A. K. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], dotyczącą nierozpatrzenia wniosku skarżącego o przywrócenie dodatku do uposażenia za klasę kwalifikacyjną mistrzowską i niewydania decyzji w tym przedmiocie.
Jak wynika z treści skargi, w dniu [...] marca 2005 r., skarżący zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z wnioskiem o uchylenie decyzji Nr [...] wydanej przez wyżej wymienionego dowódcę w dniu [...] grudnia 2002 r. w sprawie dodatku za klasę kwalifikacyjną, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
W związku z niezałatwieniem sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a., skarżący złożył w dniu [...] listopada 2005 r. zażalenie na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] do Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych.
W związku z pozostawaniem w bezczynności, pomimo wcześniej określonych pism, organu właściwego w tej sprawie, skarżący wniósł skargę w tym przedmiocie do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga złożona przez A. K. w dniu [...] stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczyła bezczynności Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], który nie wydał w ustawowo określonym terminie, decyzji w sprawie uchylenia swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie dodatku za klasę kwalifikacyjną, o co ubiegał się skarżący, wnioskując o to w piśmie z dnia [...] marca 2005 r. (data wpływu do jednostki – [...] marca 2005 r.).
Po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, skarżący złożył skargę na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W dniu 21 marca 2006 roku, na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, pełnomocnik organu złożył odpis decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w sprawie dodatku za klasę kwalifikacyjną.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania "z innych przyczyn" zachodzi m.in. w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Albowiem, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 1 powołanej wcześniej ustawy, które stanowią, że w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej wart. 54 § 3 (uwzględnienia przez organ skargi na działanie lub bezczynność do dnia rozpoczęcia rozprawy), skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania, przy czym do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość utraconego zarobku wskutek stawiennictwa w sądzie.
Zasady ustalania wysokości należności związanych z osobistym działaniem strony w postępowaniu regulują przepisy dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Zgodnie z art. 4 w/w dekretu za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji.
Jako, że skarżący nie udokumentował prawidłowo poniesionych przez niego kosztów podróży (vide, jego pismo z dnia [...] marca 2006 r.), sąd z urzędu ustalił wysokość kosztów podlegających zwrotowi na podstawie przepisów powołanego wcześniej dekretu.
Niezależnie od powyższego, sąd uznał, iż nie znajduje podstawy prawnej żądanie skarżącego zwrotu kwot wydatkowanych przez niego na sporządzenie kserokopii dokumentów, wysyłanie korespondencji i przeprowadzanie rozmów telefonicznych w postępowaniu administracyjnym, jako, że należą one do ustawowego pojęcia kosztów w rozumieniu art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych też względów oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.