Uzasadnienie
W dniu 1 kwietnia 2005 r. (prezentata sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga D.K. na bezczynność Starosty w postępowaniu administracyjnym nr [...].
W zażaleniu tym skarżący podniósł zarzuty nieuwzględniania wniosków dowodowych o przesłuchanie wskazanych przez niego świadków, o przeprowadzenie kontroli działki. Skarżący stwierdził, że Starostwo Powiatowe przedłuża czas postępowania, a jednocześnie informuje skarżącego, że przesłuchanie wskazanych przez niego świadków wydłuży tok postępowania.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi wykazując, że sprawa objęta skargą jest w toku postępowania administracyjnego.
Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) i przepisów rozdziału pierwszego ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje również kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu.
W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.
Jednakże żeby sąd podjął merytoryczne badanie zaskarżonej bezczynności organu administracji publicznej, skarga na bezczynność do sądu administracyjnego musi być prawidłowo i skutecznie wniesiona. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zaliczyć również instytucję zażalenia uregulowaną w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Według poglądów doktryny instytucja zażalenia z art. 37 § 1 k.p.a. albo służy kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy, albo też stanowi zaskarżenie wykonania postanowienia organu o wyznaczeniu drugiego terminu załatwienia sprawy i zakwestionowanie terminu wyznaczonego tym postanowieniem (B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2002, s.273; K.Chorąży, W.Taras, A.Wróbel, Postępowanie administracyjne, egzekucyjne i sądowoadministracyjne, Zakamycze 2004, s. 68).
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że warunkiem koniecznym skorzystania przez stronę z prawa do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie owego opisanego środka zaskarżenia z art. 37 § 1 k.p.a. Dopiero spełnienie tego warunku pozwoli stronie na skuteczne wniesienie skargi do sądu.
W przedmiotowej sprawie skarżący D.K. nie skorzystał z tego środka prawnego, zatem nie wyczerpał zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę D.K. należy uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlega ona odrzuceniu.
Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.