Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Gminy Miejskiej Ś. w przedmiocie odtworzenia zjazdów z dróg publicznych. wnosząc o zobowiązanie Gminy do odtworzenia zjazdów z poszczególnych dróg publicznych (ulic) na bliżej wskazane działki, ewentualnie o zobowiązanie Gminy do wydania decyzji zobowiązującej zarządców dróg do wykonania zjazdów.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że S. K., składający wcześniej wnioski do Burmistrza Miasta Ś. o wykonanie zjazdów z ulic na poszczególne działki, pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. wezwał Gminę Miejską Ś. do usunięcia naruszenia prawa przez zobowiązanie zarządców dróg do wykonania zjazdów z poszczególnych dróg publicznych (ulic) na poszczególne działki.
Pismem z dnia 9 maja 2014 r. Burmistrz Miasta Ś. udzielając odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, odmówił S.K.odtworzenia dotychczasowych zjazdów.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Ś.wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 P.p.s.a.) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm, dalej powoływanej jako K.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Wprawdzie, przed wniesieniem w niniejszej sprawie skargi do sądu administracyjnego, pełnomocnik skarżącego wezwał Gminę Miejską Ś. do usunięcia naruszenia prawa, lecz jak stanowi wskazany wyżej przepis art. 37 § 1 K.p.a. podstawowym środkiem zaskarżenia bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a dopiero jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie do art. 17 pkt 1 K.p.a., organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej.
Organem administracji publicznej nie jest jednostka samorządowa (Gmina Miejska Ś.), do której skarżący skierował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i którą wskazał jako organ w skardze do Sądu. Organem takim jest Burmistrz Miasta Ś., do którego pierwotnie były kierowane wezwania o wykonanie zjazdów.
W niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu, zażalenie powinno być skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które stosownie do treści art. 17 pkt 1 K.p.a., jest w rozpoznawanej sprawie organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do Burmistrza Miasta Ś. Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W sytuacji, w której skarżący skierował do jednostki samorządu terytorialnego (gminy) zbędne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zamiast przewidzianego przepisem art. 37 § 1 K.p.a. zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność organu tej jednostki (burmistrza), nie można uznać, że przed wniesieniem do sądu skargi na bezczynność organu wyczerpane zostały środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.
Wobec powyższego, nie przesądzając kwestii czy i jakie czynności powinien wykonać organ gminy oraz czy skarga do sądu jest dopuszczalna ze względu na przedmiot sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę.