Uzasadnienie
M.G. wniosła skargę na podstawie przepisu art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zarzucając Prezydentowi Miasta bezczynność, polegającą na nie wypłacaniu skarżącej - jako Przewodniczącej Rady Miasta - należnych diet.
Mając na uwadze ten zarzut, skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wypłaty należnych jej diet, ewentualnie nakazanie organowi nadzoru wykonania niezbędnych czynności na rzecz skarżącej, tj. wypłaty należności na koszt i ryzyko Miasta.
W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że jakkolwiek Wojewoda zarządzeniem z dnia [...] marca 2004r. stwierdził wygaśnięcie jej mandatu, to jednak wobec zaskarżenia zarządzenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie uzyskało ono przymiotu prawomocności. Zdaniem skarżącej oznacza to, że sprawuje ona nadal swój urząd i za czas sprawowania mandatu w pełni należą się jej diety, jak każdemu członkowi Rady Miejskiej.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że skarżąca nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku wynikającego z przepisu art. 24f ustawy o samorządzie gminnym, co stanowiło podstawę wydania przez Wojewodę rozstrzygnięcia zastępczego, w którym stwierdzono wygaśnięcie mandatu radnej M. G. Prezydent Miasta podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 190 ust. l ustawy - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatu i sejmików województw (Dz. U. z 2003r., nr 159, poz. 1547), w przypadku ustawowego naruszenia zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności następuje wygaśnięcie mandatu radnego z dniem [...] kwietnia 2003 r. Skutki prawne rozstrzygnięcia zastępczego Wojewody należy zatem ocenić przyjmując tę datę, gdyż w przypadku uprawomocnienia się zarządzenia, jego skutek nastąpi od [...] kwietnia 2003 r.
Zdaniem Prezydenta Miasta, kwestia związana z tym, czy skarżącej należą się diety za okres od dnia [...] kwietnia 2003 r., zależna jest od wyniku postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W obecnej sytuacji nie zachodzą jego zdaniem podstawy do uwzględnienia żądania skarżącej. Zakwestionowany został mandat skarżącej i w ocenie Prezydenta Miasta, do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii przez Sąd, dieta nie powinna być wypłacana, bowiem wydatki z budżetu Miasta nie mogą być dokonywane w sytuacji niepewności prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z urzędu należy podnieść, że skarga podlega odrzuceniu, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego - art. 58 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zauważyć należy, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, jednakże tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy) lub w przypadkach określonych w odrębnych przepisach (art. 3 § 3 tej ustawy).
Jest oczywiste, że w przypadku skargi M. G. brak jest przesłanki dopuszczalności skargi na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzuty skargi nie dotyczą bezczynności organu administracji, rozumianej jako niepodejmowanie przez ten organ nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego także wskazany przez skarżącą przepis art. 101 a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), nie daje podstaw do przyjęcia kognicji sądu administracyjnego w zakresie wniesionej przez skarżącej skargi.
Zgodnie z tym przepisem, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Za ugruntowany należy uznać pogląd, iż skarga na bezczynność organów gminy może dotyczyć działalności uchwałodawczej rady gminy w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie, zaś w przypadku skargi na bezczynność wójta, to należy wyprowadzić analogiczny wniosek, że skarga może dotyczyć tylko tych wypadków, kiedy przepisy prawa nakładają na wójta obowiązek wydania zarządzenia (zob.: Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, red. P. Chmielnicki, Warszawa 2004, s. 588-589). Pogląd ten co do zasady - Wojewódzki Sąd Administracyjny akceptuje, co oznacza, że skoro Prezydent Miasta nie jest zobowiązany do wydania zarządzenia w sprawie wypłaty diet skarżącej, to nie można mówić o bezczynności w tym zakresie.
Jednakże nie tylko ten argument przemawia za odrzuceniem skargi.
Dopuszczalne jest wniesienie skargi na podstawie przepisu art. 101 a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), o ile zarzuty skargi dotyczą niewykonywania przez organ gminy czynności nakazanych prawem albo podejmowania czynności prawnych lub faktycznych naruszających prawa osób trzecich - w sprawach z zakresu administracji publicznej. Spór pomiędzy radnym, a organem gminy, dotyczący przysługiwania temu radnemu diety, o której mowa w przepisie art. 25 ust. 4 cyt. ustawy o samorządzie gminnym, nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Ten zasadniczy argument przesądza o konieczności odrzucenia skargi.
Z tych względów oraz na podstawie przepisu art. 58 § l pkt l i § 3 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.