Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 marca 2017 r. B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której zarzucił przewlekłość postępowania Wójta Gminy w przedmiocie zbadania poziomu hałasu powstającego wskutek przejazdu pociągów w miejscowości Ł.. Skarżący wskazał, że dotychczas nie wydano decyzji w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie zaś o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Jak wynika z akt administracyjnych, B. B. pismem z dnia 30 października 2015 r., skierowanym do Wójta Gminy, wniósł o przeprowadzenie badania poziomu hałasu powstającego w czasie przejazdu pociągów na działce skarżącego.
Wójt Gminy pismem z dnia 10 listopada 2015 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania przez wskazanie działki, której dotyczy wniosek, to jest określenie numeru działki i obrębu. Jednocześnie organ poinformował, że Gmina W. nie posiada urządzeń do wykonania pomiarów, o których mowa we wniosku, w związku z czym organ zamierza wystąpić do firm wykonujących tego typu pomiary z zapytaniem o koszty przeprowadzenia badań. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. B. podniósł, że dotychczas nie została wydana decyzja o przeprowadzeniu albo odmowie przeprowadzenia pomiaru hałasu powstającego w związku z przejazdami pociągów w miejscowości Ł..
Mając na względzie opisany przedmiot skargi wskazać należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Przy tym zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli skarga dotyczy bezczynności lub przewlekłości organu administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, w trybie przewidzianym w art. 37 k.p.a. Ostatnio powołany przepis stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zażalenie to stanowi szczególny środek zaskarżenia, ponieważ nie jest ono skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego, polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania. Uznając zażalenie za uzasadnione organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W świetle powyższych przepisów warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie dostępnych stronie środków zaskarżenia. W przypadku bezczynności lub przewlekłości, skarżący jest obowiązany przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność lub przewlekłość drogi przewidzianej we wskazanym przepisie musi prowadzić do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej.
Jak wynika natomiast z akt sprawy, skarżący nie wniósł zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., co na mocy przywołanego wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowiło warunek dopuszczalności skargi.
W konsekwencji należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż przed jej wniesieniem strona nie wyczerpała środków zaskarżenia stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.