Uzasadnienie
Dnia [...] lutego 2007 roku D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty P. w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Ponieważ skargę wniesiono z pominięciem organu administracji, została ona przesłana do Starostwa Powiatowego w P., a następnie prawidłowo przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
W skardze D.B. zarzuciła Staroście P. bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji o zwrocie nieruchomości położonej przy ulicy [...], działka [...], [...] wskazując, że przedmiotowa działka leży na terenie przewidzianym pod inwestycje, a dalsza zwłoka prowadzi do przejęcia nieruchomości przez inny podmiot oraz naruszenia interesu prawnego skarżącej.
Zgodnie z art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Cytowany przepis określa związek między postępowaniem administracyjnym, w którym podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym wskazując w tym zakresie na dwie zasady: po pierwsze, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego i nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki toczy się postępowanie administracyjne, a po drugie, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie D.B. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Starosty P. właściwego do załatwienia spawy w zakresie zwrotu nieruchomości jako organ I instancji. W tym zakresie D.B. zgodnie z art. 37 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168) miała możliwość złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji. Jak wynika z odpowiedzi na skargę Starosty P., D.B. pismem z dnia [...] stycznia wniosła do Wojewody skargę na bezczynność organu I instancji, która została zarejestrowana pod sygnaturą SN III – 5.77241 – 17/07 jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W tej sytuacji D.B. dla zachowania toku instancji powinna była zaczekać na orzeczenie organu wyższego stopnia w sprawie bezczynności, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
W związku z tym należy stwierdzić, że D.B. nie była uprawniona do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji, gdyż uprzednio nie wyczerpała środków zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego, co jest równoznaczne z uznaniem jej skargi za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 §1 pkt 6) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie cytowanych wyżej przepisów odrzucił skargę.
/-/ T.M. Geremek