Uzasadnienie
Organ I instancji wydał decyzję w sprawie w dniu [...] września 2016 r., utrzymaną w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r.
Pismem z dnia [...] września 2019 r. strona wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. podjętym w składzie siedmiu sędziów, w sprawie o sygn. akt II OSK [...], NSA odrzucił skargę albowiem strona skorzystała ze środka zaskarżenia w postaci ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia NSA na gruncie analizowanej sprawy stwierdził, że kluczowe znaczenie ma kwestia granic czasowych wniesienia ponaglenia, a więc wyjaśnienia wymaga, czy może być ono wniesione zarówno w toku postępowania administracyjnego, czy także po jego zakończeniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść art. 37 § 1 oraz § 3 k.p.a. prowadzi do wniosku, że wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji, skoro konstruując warunki jego wniesienia, wiąże je ze stanem "prowadzenia postępowania" (art. 37 § 1), zaś obowiązek wniesienia ponaglenia do właściwego organu łączy z charakterem (hierarchicznym usytuowaniem) organu "prowadzącego postępowanie" (art. 37 § 3). Nie może budzić wątpliwości, że użyty w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. zwrot "postępowanie jest prowadzone" wskazuje na chronologiczny aspekt wdrożenia środka z art. 37 § 1 k.p.a., stanowiąc jeden z elementów determinujących omawianą instytucję. Ocena skuteczności czynności procesowej strony polegającej na wniesieniu ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a., jako warunku skutecznego wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie może być więc oderwana od wektora czasu, skoro realizacja uprawnień wynikających z prawa administracyjnego nie może odbywać się z pominięciem determinant czasowych istnienia i realizowania prawa.
W konkluzji NSA uznał, że skoro ponaglenie zostało wniesione po zakończeniu postępowania to z tych względów nie może być uznane za środek zaskarżenia przewidziany w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), a co za tym idzie należało uznać, że nie wyczerpano obligatoryjnego trybu warunkującego dopuszczalność skargi.
Identyczna sytuacja procesowa wstępuje w przedmiotowym postępowaniu, albowiem środek w postaci ponaglenia wniesiono po zakończeniu postępowania administracyjnego ostateczną decyzją Dyrektora W. Oddziału regionalnego ARiMR w P. z dnia[...] stycznia 2017r.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowiono o odrzuceniu skargi. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.