Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 maja 2026 roku A. W. (dalej: skarżący lub wnioskodawca), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt administracyjnych sprawy wynikał następujący stan faktyczny:
W dniu 19 marca 2026 r. do Prokuratury wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące wykonywania obowiązków służbowych przez prokurator A. F.. Skarżący sformułował dwa pytania:
"1. Ile razy w roku 2024 prokurator A. F. przebywała służbowo w siedzibie Prokuratury, w tym:
- - ile razy była delegowana,
- - ile razy wykonywała czynności w tej jednostce.
- 2. Czy za każdy z tych wyjazdów służbowych prokurator A. F. otrzymała zwrot kosztów delegacji, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi podróży służbowych prokuratorów?".
Następnie pismem z dnia 23 marca 2026 r. Prokurator (dalej również: Prokurator lub organ) udzielił skarżącemu odpowiedzi na zadane przez niego pytania. W zakresie pytania nr 1 Prokurator wskazał, że pobyt prokurator A. F. w 2024 roku w siedzibie Prokuratury związany był z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym. Wobec tego, że dalsze informacje o jej pobycie, tj. wskazanie czy "przebywała służbowo", ile razy była delegowana i ile razy wykonywała czynności w tej jednostce, dotyczą prowadzonego postępowania karnego, to podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów szczególnych – ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2026 r., poz. 490 z późn. zm., dalej: K.p.k.).
W ocenie Prokuratora informacje te nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.). Nie dotyczą bowiem działania prokuratury jako instytucji publicznej, a w swej istocie są źródłem do ustalenia sytuacji procesowej konkretnej osoby, a także charakteru i przedmiotu sprawy, w której występuje. W kontekście pytania nr 2 Prokurator wskazał, że nie posiada żądanej informacji.
Kolejno, skarżący w piśmie z dnia 23 marca 2026 r. wskazał, że stanowisko Prokuratury w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe, gdyż informacje o delegacjach funkcjonariuszy publicznych są informacją publiczną. Skarżący podkreślił, że jego wniosek nie dotyczył danych o sprawie, danych o osobie czy informacji o czynnościach procesowych, a jedynie informacji o liczbie pobytów służbowych, liczbie delegacji oraz informacji o zwrocie kosztów delegacji. Są to dane o organizacji pracy prokuratury, a nie o treści postępowania karnego. Ponadto, w ocenie skarżącego odpowiedź na pytanie nr 2 stanowi naruszenie prawa, gdyż organ, który nie posiada informacji, ma obowiązek wskazać organ, który taką informację posiada oraz przekazać wniosek właściwemu organowi.
Następnie w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 23 marca 2026 r. Prokurator w piśmie z dnia 24 marca 2026 r. podtrzymał swoje stanowisko co do udzielonej przez niego odpowiedzi na pytanie nr 1. Natomiast w zakresie pytania nr 2 Prokurator doprecyzował, że dokumentacja dotycząca delegowania pracowników, co do zasady gromadzona jest przez pracodawcę (właściwego Prokuratora [...]), natomiast prokurator A. F. nie jest pracownikiem żadnej z prokuratur okręgu [...]. Jednocześnie wskazano, że przepisy u.d.i.p. nie przewidują w procedurze udostępniania informacji publicznej stosowania przywołanego przez wnioskodawcę art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej: K.p.a.).
Z kolei przywołany przez wnioskodawcę art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi, że organ obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Przepis ten nie obliguje do poszukiwania żądanej informacji, jak i poszukiwania informacji o organie właściwym do jej posiadania i udostępnienia. Prokurator wskazał także, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania tryb przewidziany w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tj. wydanie decyzji administracyjnej.
Przywołanym we wstępie pismem z dnia 2 maja 2026 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o:
- 1) stwierdzenie bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 marca 2026 r.,
- 2) zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem albo, w przypadku uznania przez organ, że zachodzą przesłanki odmowy, do wydania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.,
- 3) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na oczywiste, wielokrotne i świadome naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ignorowanie utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych,
- 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ, który twierdzi, że nie posiada żądanej informacji, ma obowiązek działać zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. oraz art. 65 § 1 K.p.a., stosowanym odpowiednio w sprawach z zakresu informacji publicznej. Prokurator powinien więc jednoznacznie wyjaśnić, dlaczego nie posiada informacji, wskazać organ właściwy, który taką informację posiada oraz przekazać wniosek organowi właściwemu, jeżeli sam nie jest władny go rozpoznać. Dodatkowo skarżący wskazał, że stanowisko organu, jakoby informacje dotyczące liczby pobytów służbowych prokuratora, liczby delegacji oraz wykonywanych czynności służbowych nie stanowiły informacji publicznej, jest sprzeczne z przepisami u.d.i.p. oraz z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych.
Skarżący podkreślił, że nie żądał żadnych informacji dotyczących czynności procesowych. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2019 r. o sygn. I OSK 896/17, w którym wskazano, że informacje o delegacjach prokuratora nie stanowią informacji o treści postępowania przygotowawczego i nie podlegają ochronie na podstawie art. 241 K.p.k. W ocenie skarżącego zaistniała w sprawie bezczynność organu ma charakter kwalifikowany, gdyż spełnia wszystkie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Prokurator w sposób oczywisty naruszył art. 13, art. 14 oraz art. 16 u.d.i.p., a ponadto zignorował utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w pismach z dnia 23 i 24 marca 2026 r.
Wskazano, że organ nie kwestionował, że delegacje służbowe prokuratorów co do zasady dotyczą spraw publicznych. Jednakże podkreślono, że zapytanie skarżącego dotyczyło stricte tego ile razy w roku 2024 prokurator A. F. przebywała służbowo w siedzibie Prokuratury, w tym: ile razy była delegowana, ile razy wykonywała czynności w tej jednostce. Skarżącemu wyjaśniono, że pobyt prokurator F. w Prokuraturze związany był z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym. Ewentualne udostępnienie żądanej informacji, stanowiłoby dla jej dysponenta, źródło danych do ustalenia sytuacji procesowej konkretnej osoby, a także charakteru i przedmiotu sprawy, w której występuje. Stąd wszelkie dane dotyczące jej pobytu w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów K.p.k. Na marginesie Prokurator wskazał, że skarżący na poparcie swoich zarzutów skargowych przytoczył szereg wyroków wydanych przez sądy administracyjne, mających potwierdzać jego interpretację przepisów u.d.i.p, jednakże wyroków tych nie można odnaleźć ani w dostępnej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, ani w systemach informacji prawnej Lex i Legalis.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Sąd w składzie trzech sędziów rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. dalej: P.p.s.a.).
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie.
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).
Z kolei w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).
Skarga była częściowo zasadna.
Po pierwsze wskazać należy, że w sprawie bezsporne jest, że Prokurator jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Nie budzi zatem wątpliwości, że Prokurator – jako organ władzy publicznej – zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej, w tym także informacji publicznej dotyczącej prokuratorów, którzy są funkcjonariuszami publicznymi (zob. M. Jabłoński, K. Wygoda [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, Gdańsk 2025, art. 4, LEX oraz wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. III OSK 416/22; wszystkie przywoływane orzeczenia dostępne są w internetowej ogólnodostępnej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).
O bezczynności na gruncie przepisów u.d.i.p. można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., w określonym w art. 13 ust. 1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, oraz przyczynach niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy K.p.a.
Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności należało ocenić czynności podjęte przez Prokuratora w stosunku do zadanego przez skarżącego pytania nr 1. Co istotne, skarżący sformułował konkretne pytania, domagając się informacji o tym ile razy w 2024 roku prokurator A. F. przebywała służbowo w siedzibie Prokuratury, w tym: ile razy była delegowana oraz ile razy wykonywała czynności w tej jednostce. W odpowiedzi Prokurator wskazał, że pobyt prokurator F. w 2024 roku w siedzibie Prokuratury związany był z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym i wobec tego dalsze informacje o jej pobycie nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 u.d.i.p. Powyższe stanowisko Prokuratora ocenić należało jednak jako nieprawidłowe.
Po pierwsze, Prokurator błędnie odczytał wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W orzecznictwie wskazuje się, że udostępnienie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku, a o załatwieniu wniosku nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. I OSK 1513/14 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 marca 2021 r., sygn. II SA/Bk 18/21; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 maja 2020 r., sygn. IV SAB/Wr 207/19; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. II SAB/Go 61/22). Jak trafnie podnosił skarżący, Prokurator zignorował jego pytania o liczbę pobytów służbowych prokurator F., w tym liczbę delegacji oraz liczbę podjętych czynności, a jedynie nadmienił, że pobyt prokurator F. w siedzibie Prokuratury dotyczył postępowania przygotowawczego. Prokurator nie udzielił zatem odpowiedzi na wprost zadane przez skarżącego pytania w zakresie pkt 1 wniosku z dnia 19 marca 2026 r.
Po drugie, błędnie wskazał Prokurator, że informacje żądane przez skarżącego nie są informacją publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że informacje o podróżach służbowych i ich kosztach stanowią informację publiczną, gdyż obrazują sposób wydatkowania środków publicznych, a informacja o tych wydatkach pozwala na ocenę przestrzegania zasady jawności gospodarowania takimi środkami (por. wyroki NSA: z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. I OSK 124/16, z dnia 2 października 2014 r., sygn. I OSK 141/14). W piśmiennictwie także podnoszono, że informacje dotyczące podróży służbowych mają charakter publiczny (zob. A. Partyk, Dane o wyjazdach służbowych jako informacja publiczna, LEX/el. 2020).
Co więcej, sam Prokurator w odpowiedzi na skargę wskazywał, że nie kwestionuje tego, że delegacje służbowe prokuratorów co do zasady dotyczą spraw publicznych (str. 6 odpowiedzi na skargę). Jednocześnie jednak uznał, że wszelkie dane dotyczące pobytu prokurator F. w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów K.p.k., a nie na podstawie przepisów u.d.i.p., gdyż nie stanowią informacji publicznej.
W orzecznictwie wskazuje się na potrzebę szerokiego rozumienia informacji o funkcjonowaniu jednostek prokuratury i uznaje się, że informacja o zasadach tworzenia, organizacji, obsadzania stanowisk prokuratorskich, o sposobie realizowania zadań przez poszczególnych prokuratorów, o kosztach utrzymania etatów prokuratorskich, w tym o wynagrodzeniach i uposażeniach, jako realizowanych z wykorzystaniem środków publicznych, stanowi informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. II SAB/Rz 52/21). Dlatego też uznać należało, że informacja o liczbie pobytów służbowych prokuratora w konkretnej jednostce, liczbie delegacji oraz liczbie wykonywanych czynności w delegowanej jednostce stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.
Nie miał przy tym racji Prokurator, wskazując w odpowiedzi na skargę, że właściwym trybem umożliwiającym skarżącemu pozyskanie żądanej przez niego informacji jest tryb dostępu do akt postępowania karnego, uregulowany w art. 156 K.p.k. W przywoływanym przez Prokuratora wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2026 r. (str. 7 odpowiedzi na skargę) rzeczywiście podkreślano, że przepisy K.p.k. zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego. Wskazywano także, że przepisy u.d.i.p. nie stanowią alternatywnego i konkurencyjnego wobec przepisów K.p.k. sposobu pozyskiwania odpisów dokumentów czy informacji znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. III OSK 1721/25). Prokurator pominął jednak fakt, że skarżący w niniejszej sprawie nie wnosił o udostępnienie informacji znajdujących się w aktach postępowaniach karnego, a wnosił jedynie o informacje dotyczące funkcjonowania jednostek prokuratury, w tym delegacji oraz wykonywanych czynności przez konkretnego prokuratora w delegowanej jednostce.
Takie informacje – będące w oczywisty sposób powiązane z konkretnymi postępowaniami karnymi – klasyfikowane powinny być jako informacje dotyczące funkcjonowania oraz organizacji prokuratury, a nie informacje znajdujące się w aktach postępowania karnego, podlegające wyłącznemu udostępnieniu na podstawie trybu określonego w art. 156 K.p.k.
Mając na uwadze powyższe uznać należało, że Prokurator nie załatwił w ustawowym terminie wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2026 r. w zakresie pkt 1, gdyż nie udzielił pełnej odpowiedzi na żądanie w zakresie informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie, ani nie wskazał innego terminu jej udostępnienia.
Stąd też na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązano Prokuratora do rozpatrzenia – w sposób przewidziany przez u.d.i.p. – pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2026 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku.
Oceniając charakter zaistniałej bezczynności, należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że nie wynikała ona z celowego działania, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z przepisów u.d.i.p., lecz z błędnego zakwalifikowania żądanej informacji, jako nie podlegającej przepisom tej ustawy, której to wykładni Sąd nie podzielił. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. II GSK 1619/18).
Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 675/12). Taka sytuacja nie zaistniała jednakże w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego nie można było uznać, że bezczynność w rozpatrzeniu pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2026 r. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. – orzeczono w punkcie 2 i 3 sentencji niniejszego wyroku.
Ponadto, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. w zakresie stwierdzenia bezczynności Prokuratora w zakresie żądania objętego pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 19 marca 2026 r.
Prokurator w ustawowym terminie 14 dni od dnia wniesienia wniosku skarżącego wskazał, że nie posiada żądanej informacji zawartej w pkt 2 wniosku. Co więcej, w piśmie z dnia 24 marca 2026 r. dodatkowo poinformował skarżącego, że dokumentacja dotycząca delegowania pracowników, co do zasady gromadzona jest przez pracodawcę (właściwego Prokuratora [...]), natomiast prokurator A. F. nie jest pracownikiem żadnej prokuratury okręgu [...]. Słusznie zaznaczył przy tym Prokurator, że przepisy u.d.i.p. nie przewidują stosowania przywołanego przez skarżącego art. 65 § 1 K.p.a. Innymi słowy, Prokurator nie miał obowiązku przekazania wniosku skarżącego do organu właściwego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2024 r., sygn. III SAB/Gl 284/24; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r., sygn. II SAB/Wa 104/16). Kierując wniosek do organu niewłaściwego, który żądanej informacji nie posiada, wnioskodawca nie może oczekiwać, że organ ten będzie starać się pozyskać te informacje od innych organów, które nimi faktycznie dysponują.
Dlatego też prawidłowo postąpił Prokurator wskazując, że nie posiada żądanej informacji zawartej w pkt 2 wniosku. Tym samym nie można było stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu pkt 2 wniosku z dnia 19 marca 2026 r., a w konsekwencji, skargę w powyższym zakresie należało oddalić, o czym orzeczono w punkcie 4 sentencji niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 zł, orzeczono w punkcie 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw.
z art. 205 § 1 P.p.s.a.