Uzasadnienie
K. Ś. od kilku lat stara się o wydanie koncesji na wydobywanie na swojej działce nr [... ] w miejscowości R. kopalin – żwiru i piasku. W 1998 r. uzyskał koncesję na poszukiwanie i rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego. W projekcie właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. nie ujęto jednak możliwości stworzenia na przedmiotowej działce kopalni kruszywa.
Wielokrotnie zwracał się w tej sprawie do Burmistrza Miasta i Gminy K.. Ostatnio pismem z dnia 20 czerwca 2007 r. K. Ś. wystąpił do Burmistrza z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie zmiany przeznaczenia powyższej nieruchomości (k. 10 akt sądowych).
W piśmie z dnia 1 sierpnia 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy K. oświadczył, iż wniosek K. Ś. może zostać rozpatrzony wyłącznie w przypadku przystąpienia Gminy do opracowania, zmiany lub aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym przez przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – k. 14 akt sądowych.
K. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K.. W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut bezpodstawnej odmowy wydania mu żądanej koncesji na wydobywanie kopalin, podkreślając fakt nieterminowego i niemerytorycznego załatwienia przez organ jego wniosku. Skarżący powołał się jednocześnie na fakt posiadania już wszystkich niezbędnych dokumentów i decyzji administracyjnych wymaganych do wydania koncesji na wydobywanie żwiru i piasku.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż zmiana przeznaczenia danej nieruchomości może nastąpić jedynie w drodze zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i uznał skargę za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie danej sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie postępowania służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia tej sprawy, uznając argumenty zażalenia za uzasadnione (art. 37 § 2 kpa).
Zgodnie z jednolitym stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie przyjmuje się, iż przepis art. 37 kpa wprowadza odrębny szczególny środek zaskarżenia służący zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Rozpoznanie takiego zażalenia następuje w formie specjalnej czynności nadzorczej – postanowienia. Tylko skuteczne wyczerpanie przez stronę tego rodzaju trybu zażaleniowego warunkuje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 284-285; wyrok WSA z 06.06.2005 r., VII S.A./Wa 1128/04, LEX nr 179066).
W przedmiotowej sprawie K. Ś. nie wyczerpał powyższego obligatoryjnego trybu zażaleniowego wskazanego w art. 37 § 1 kpa. Na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 23 października 2007 r. skarżący wyjaśnił, iż dopiero zamierza złożyć odpowiednie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jako organu wyższego stopnia, wnioskując w związku z tym o przedłożenie mu odpowiednich dokumentów załączonych uprzednio do skargi wniesionej do tutejszego Sądu (k. 45 akt sądowych).
Ze względu na powyższe okoliczności skarga K. Ś. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna – na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/ B. Sokołowska
K S.d