Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 roku (nr [...]), pozostawił bez rozpatrzenia wniosek z dnia [...] maja 2018 roku złożony przez firma A Sp. z o.o. w K..
Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 roku (nr [...]), po rozpatrzeniu zażalenia strony, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].
firma A" Sp. z o.o. w K. w piśmie z dnia [...] listopada 2020 roku zatytułowanym "Ponaglenie", które skierowano bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zażądało:
- - zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, aby ten zobowiązał
Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] do "wydania orzeczenia skierowanego do drugiej strony postępowania, spółki A niebędącej podatnikiem w rozumieniu art. 13 ustawy o podatku akcyzowym",
- - zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, aby ten zobowiązał
Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] do "wypłacenia spółce A, na rzecz której do dnia dzisiejszego nie wydał orzeczenia, kwoty równej pięciokrotnemu średniemu wynagrodzeniu podanemu przez GUS za rok 2019".
W uzasadnieniu powyższych żądań " A" Sp. z o.o. wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w postępowaniu prowadzonym pod nr [...] naruszył prawa strony do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki.
Pismo firma A Sp. z o.o. w K. z dnia [...] listopada 2020 roku zostało przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność oraz wskazał, że sprawa oznaczona, na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji numerem [...] została, po rozpatrzeniu zażalenia, ostatecznie załatwiona postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2018 roku (nr [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący złożył ponaglenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu już po zakończeniu postępowania podatkowego ostatecznym postanowieniem, ponaglenie zostało złożone po upływie prawie dwóch lat od daty wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Powyższa sytuacja nie stanowi o zaistnieniu sytuacji wyczerpania środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 141 §1 pkt 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku
- - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2020, poz. 1325 ze zm.).
Pismo nazwane "Ponaglenie", które nie zostaje złożone w toku postępowania administracyjnego/podatkowego nie wywołuje skutku prawnego w postaci wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie, który służył stronie przed organem właściwym w sprawie (porównaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2020 roku o sygn. akt II OSK 3732/18).
Dokonanie powyższej czynności po zakończeniu postępowania jest nie tylko niecelowe, lecz sprzeczne z istotą tej regulacji, ponieważ nie może doprowadzić do zobowiązania organu do załatwienia sprawy, a tym samym uzdrowienia zaistniałej inercji działania administracji publicznej. Badanie przez sąd, czy zaistniały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) wymaga w pierwszej kolejności ustalenia faktu istnienia przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy od zaskarżonej formy działalności administracji publicznej (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie przewlekle prowadzone postępowanie ulega zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), bowiem znika przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 roku o sygn. akt II OSK 973/19).
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.