Uzasadnienie
W dniu 1 października 2009 roku do Placówki Terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wpłynął wniosek M. S. o umorzenie odsetek od nieopłaconych składek na funduszu emerytalno rentowym za okres od III KW/2004 - III KW/2009, na funduszu wypadkowo-chorobowo-macierzyńskim za okres od IV KW 2000 do III KW 2009, na funduszu emerytalno-rentowym za okres od IV KW 2000 do II KW 2004. W odniesieniu do okresu III KW/2004 –III KW /2009 nieopłaconych składek na funduszu emerytalno-rentowym zastosowano przepisy o pomocy de minimis w rolnictwie.
Pismem z dnia 5 października 2009 roku Kierownik Placówki Terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w [...] działając na podstawie art. 63 § 2 Kpa wezwał podatniczkę o uzupełnienie braków formalnych wniosku poprzez złożenie zaświadczeń o otrzymanej pomocy de minimis lub złożenie oświadczenia pod odpowiedzialnością karną o nie otrzymaniu takiej pomocy. Organ poinformował stronę, iż nie usunięcie braków wniosku w terminie zakreślonym spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
W dniu 12 października 2009 roku M. S. złożyła w Placówce Terenowej KRUS oświadczenie, w którym podniosła, iż żadnej pomocy z Agencji Rolnej nie otrzymała, a pracownik Agencji Rolnej odmówił jej wydania stosownego oświadczenia pouczając jednocześnie, że to pracownik KRUS winien znać procedury uzyskiwania zaświadczeń w ramach pomocy de minimis. W oświadczeniu tym M. S. podkreśliła jeszcze, iż uzyskała jedynie odpisy decyzji o przyznanych płatnościach z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nadto podniosła dodatkowe argumenty związane z jej sytuacją osobistą i majątkową w kontekście złożonego wniosku o umorzenie zaległości.
W dniu 30 października 2009r roku Kierownik Placówki Terenowej KRUS pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej o umorzenie odsetek od nieopłaconych składek na funduszu emerytalno-rentowym za okres od III KW 2004 -III KW 2009- z uwagi na nie usunięcie braków formalnych wniosku.
Organ pouczył Stronę o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w pisma.
W terminie wskazanym przez organ M. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podnosząc w niej, iż nie była i nadal nie jest w stanie dostarczyć żądanych przez organ dokumentów, opisała swoją sytuację osobistą i majątkową, wskazała przyczyny nieopłacenia składek, zadeklarowała chęć spłacenia kwoty głównej, zwróciła także uwagę na kłopoty natury zdrowotnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270 ze zm.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy stosownie do treści § 2 powyższego przepisu rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 52 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990r – O ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008r, Nr 50. poz. 291 ze zm.) - do składek na ubezpieczenie stosuje się odpowiednio przepisy o ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Z kolei ta ustawa w art.123 stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W takim stanie rzeczy zastosowanie mają zarówno przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące braków formalnych pism (art. 64 Kpa), terminów załatwiania spraw (art. 35 i 36 Kpa), jak i sposobu postępowania w przypadku, gdy organ mimo upływu tych terminów nie podejmuje rozstrzygnięcia, do jakiego jest zobowiązany (art.37).
Z akt administracyjnych wynika, iż strona złożyła wniosek o umorzenie odsetek m.in. za okres od III KW 2004 do III KW 2009 na funduszu emerytalno-rentowym. Pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania nie jest rozstrzygnięciem sprawy, gdyż jest dokonaniem czynności nie powodujących żadnych skutków zarówno materialnotechnicznych, jak i procesowych. W razie pozostawienia przez organ podania czy wniosku bez rozpoznania strona może podjąć obronę przed bezczynnością składając zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz. Warszawa 2006, s.368).
Droga sądowa staje się zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego, zgodnie z cyt. wyżej art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie ulega wątpliwości, iż Skarżąca drogi tej nie wyczerpała; nie złożyła bowiem zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność w sprawie jej wniosku.
W oparciu o powyższe skarga M. S. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. wyżej ustawy.
Niemniej należy wskazać, iż odrzucenie skargi w obecnym stanie sprawy nie pozbawia strony prawa do sądu, wniesienie skargi jest bowiem dopuszczalne po ewentualnym wykorzystaniu przez stronę trybu kontroli instancyjnej.
/-/M. Ławniczak