Uzasadnienie
Skarżący [...] grudnia 2017 r. wniósł do Starosty o wszczęcie postępowania w sprawie zagwarantowania bezpiecznego wjazdu i wyjazdu oraz wejścia i wyjścia na działkę ew. nr [...] w [...] w gminie [...].
W dniu [...] września 2018 r. skarżący wniósł ponaglenie do Wojewody [...], który postanowieniem z [...] listopada 2018 r. uznał je za uzasadnione.
Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Starosta odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). Na postanowienie to nie wniesiono zażalenia.
Skarżący [...] sierpnia 2021 r. (k.
- 13) wniósł skargę do Sądu na bezczynność Starosty w rozpatrzeniu wniosku z [...] grudnia 2017 r.
Skarżący uiścił kwotę [...]zł tytułem wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, o czym stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Skarżący wniósł ponaglenie [...] września 2018 r., ale nie może to prowadzić do uznania dopuszczalności skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarga na bezczynność jest skierowana przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. W odniesieniu tego rodzaju skargi ustawodawca sformułował przesłanki jej wniesienia, w tym co do oznaczenia terminu posługując się wyrażeniem w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
W uchwale uznano, że określony w tym przepisie termin w każdym czasie musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie wnoszenia skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co doprowadziło do wniosku, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności oprotestowanego wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy.
Jako że postępowanie, którego bezczynności skarżący się doszukuje, zakończono ostatecznym postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, wydanym przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 sentencji Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania, zwracając skarżącemu kwotę w wysokości [...] zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.