Uzasadnienie
Decyzją z 12 listopada 2021 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Naczelnik Wydziału Zarządzania i Ewidencji Dróg Zarządu Dróg Miejskich w P. nałożył na A. J. karę pieniężną.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z 16 sierpnia 2022 r. pozostawiło odwołanie bez rozpoznania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z faktem, że pismo nie zostało wniesione za pośrednictwem e PUAP, w świetle przepisu art. 63 § 1 k.p.a. pozostawiono je bez rozpoznania.
Pismem datowanym na 8 września 2022 r., nadanym na poczcie 14 września 2022 r., A. J. wniosła skargę na ww. pismo organu odwoławczego z 16 sierpnia 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie w przypadku niespełnienia wymogów formalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności, z uwagi na podniesione w skardze zarzuty, należy wskazać, że pismo informujące o pozostawieniu wniosku (w tym przypadku odwołania), bez rozpoznania nie podlega zaskarżeniu. Kontrola tej czynności materialno-technicznej, jak podkreśla się w orzecznictwie sadowoadministracyjnym, które Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela, następuje w ramach skargi na bezczynność.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, dostępna: https://cbois.nsa.gov.pl), na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".
Skargę na pismo organu odwoławczego z 16 sierpnia 2022 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania Sąd potraktował zatem jako skargę na bezczynność tego organu w rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
Jak wynika jednak z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy środkiem tego rodzaju jest ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 i § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a.)
Z akt administracyjnych sprawy ani ze skargi nie wynika, aby przed jej wniesieniem strona wniosła ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., stąd też skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie przed wniesieniem środka zaskarżenia w postaci ponaglenia.
Co należy jednak podkreślić, skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.),
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.