Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2018 r. P.K., zwany dalej Skarżącym, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z żądaniem zwrotu podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu wcześniejszego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych będących następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu [...] września 2018 r.
Organ podjął określone czynności procesowe, m.in. dokonał czynności sprawdzających i wezwał wnioskodawcę do przesłania wskazanych dokumentów dotyczących zasadności udzielenia zwrotu podatku akcyzowego od samochodów osobowych.
Pismem z dnia [...] października 2018 r. Skarżący wniósł ponaglenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na bezczynność i opieszałość prowadzenia postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].
Pismem z dnia [...] października 2018 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność i opieszałość organu podatkowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania decyzji w sprawie zwrotu podatku akcyzowego od samochodów osobowych, zobowiązanie organu do wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych względem pracownika, który przyczynił się do naruszenia praw, zasądzenia kosztów postępowania, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 Ordynacji podatkowej.
Skarżący zarzucił naruszenie:
- - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. z 2009 r., Nr 32, poz. 246), art. 139 § 2, art. 140 § 1 i 2, art. 125 § 1 i 2, art. 121 § 1 i 2, art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.),
- - art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej,
- - art. 107 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1114) w zw. z § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia,
- - § 3 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 3 powyższego rozporządzenia w zw. z art. 2 a Ordynacji podatkowej,
- - art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 3 powyższego rozporządzenia w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w przypadku niemożliwości wydania ostatecznej decyzji niezwłocznie organ winien wydać postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy, czego nie uczynił. Nadto nieuprawnione było żądanie dodatkowego udowodnienia roli pełnionej przez Skarżącego w przedmiotowych transakcjach.
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] orzekł o zwrocie Skarżącemu podatku akcyzowego zapłaconego na terytorium kraju od [...] samochodów osobowych marki Volkswagen w związku z ich nabyciem wewnątrzwspólnotowym, będących następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej w łącznej kwocie [...] zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że podejmował czynności niezbędne do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, adekwatnie do okoliczności. W ocenie organu bezczynność w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. Skarżący odniósł się do odpowiedzi organu na skargę, nie podzielając jego stanowiska podnosząc że organ rozpatrujący przedmiotowy wniosek zgodnie z art. 140 O.p. był zobowiązany do powiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie.
Skarżący podważył zasadność podejmowanych przez organ czynności. Do powyższego pisma Skarżący załączył wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1612/13.
W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odniósł się do zarzutów Skarżącego zawartych w wymienionym wyżej piśmie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu [...] marca 2019 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania wobec wydania decyzji o zwrocie akcyzy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem takim jest ponaglenie.
W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony.
Rolą sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność organu jest ustalenie, po pierwsze, czy w dniu orzekania przez Sąd stan bezczynności w konkretnej sprawie wskazanej we wniosku strony nadal istnieje. Po drugie, czy stan ten ustał na skutek podjęcia przez organ czynności lub wydania aktu z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego jest zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie" i nie podejmuje czynności.
W rezultacie z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności.
Odnosząc się do stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. wskazującego na naruszenie przez organ art. 140 Ordynacji podatkowej, co znajduje potwierdzenie w załączonym odpisie wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/GL 1612/13 stwierdzić należy, że zarzut skarżącego jakoby organ podatkowy bezzasadnie i w sposób nieuprawniony żądał dodatkowych dokumentów w sprawie, nie znajduje uzasadnienia, bowiem organ jak wynika z akt administracyjnych gromadząc materiał dowodowy dążył do ustalenia, czy skarżący spełnia określone kryteria co do oceny zasadności żądania zwrotu podatku akcyzowego.
Zgodnie z art. 107 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1114, zwanego dalej u.p.a.), minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, minimalną kwotę zwrotu akcyzy, wzór wniosku o zwrot akcyzy oraz terminy zwrotu akcyzy, uwzględniając konieczność prawidłowego określenia kwot zwracanej akcyzy oraz ekonomiczną opłacalność dokonania zwrotu akcyzy.
Wymienionym wyżej rozporządzeniem jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 174, ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem).
Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia zwrot akcyzy jest dokonywany:
- 1) w kasie właściwego organu podatkowego, o którym mowa w art. 107 ust. 5-5b ustawy, lub
- 2) przelewem na rachunek bankowy albo rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej podmiotu, wskazany we wniosku o zwrot akcyzy, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy
- - w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku wraz z oświadczeniami, o których mowa w § 2 ust. 1, lub dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 ustawy (ust. 1).
W przypadku gdy zasadność zwrotu akcyzy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zwrot akcyzy następuje w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku wraz z oświadczeniami, o których mowa w § 2 ust. 1, lub dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 ustawy (ust. 2).
W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że terminem do załatwienia sprawy jest termin 90 dni od dnia złożenia wniosku (ze względu na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego). Tym samym prawidłowo Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., a zatem przed upływem 90 dni od dnia złożenia wniosku, zakończył postępowanie prowadzone w ramach I instancji.
Sprawa została zakończona w wymaganym terminie i dlatego organ nie pozostawał w bezczynności.
Wobec wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] decyzji w dniu [...] listopada 2018 r., postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).
Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II sentencji.