Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 29 stycznia 2018 roku, działając na podstawie §8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie organizacji przyjmowania i rozpoznawania skargi i wniosków z dnia 08 stycznia 2002 roku (Dz.U. 2002r. Nr 5 poz. 46), pozostawił bez rozpoznania pismo M. W. z dnia 27 listopada 2017 roku uzupełnione pismem z dnia 18 grudnia 2017 roku. Organ wyjaśnił, że pomimo wezwania przedmiot skargi nie został wyjaśniony.
M. W., powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2013 roku o sygn. akt I OPS 2/13, wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wyjaśnił jednocześnie, że wbrew twierdzeniom skarżącego sprawie o numerze [...] został nadany odpowiedni bieg procesowy. Pismo strony zostało zakwalifikowane, jako środek zaskarżenia w przedmiocie zawieszenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego. W sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 roku o sygn. akt III SA/Po 940/17, odrzucił skargę wniesioną przez M. W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu.
Pismo M. W. z dnia 27 listopada 2017 roku uzupełnione pismem z dnia 18 grudnia 2017 roku zgodnie z prawem zostało zakwalifikowane i rozpatrzone w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017, poz. 2157 ze zm.).
Skarżący w sposób nieuprawniony łączy przedmiot uchwały NSA z dnia 23 września 2013 roku o sygn. akt I OPS 2/13 z kwestią uprawnienia do otrzymania zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi w rozumieniu art. 237 §3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.
Postępowanie skargowo-wnioskowe, uregulowane w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków. Natomiast skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 oraz pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania:
- - w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a,
- - w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Skargą do sądu administracyjnego nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-256 powołanej ustawy). W takim postępowaniu nie załatwia się sprawy, której przedmiotem jest władcze rozstrzyganie o uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z przepisów prawa.
Konsekwencją powyższego jest to, że na wynik postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a tym samym nie przysługuje również skarga do sądu administracyjnego na pozostawienie takiej skargi bez rozpoznania w rozumieniu §8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie organizacji przyjmowania i rozpoznawania skargi i wniosków z dnia 08 stycznia 2002 roku (Dz.U. 2002r. Nr 5 poz. 46).
Mając na uwadze powyższe, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.