Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 marca 2004 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Ministra Finansów M. T. i W. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów w sprawie udzielenia odpowiedzi na skargę na działania Izby Skarbowej oraz Urzędu Skarbowego L. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż nie otrzymali ze strony Ministerstwa Finansów żadnej odpowiedzi na skargi na działania podległych resortowi organów podatkowych. Wskazali też, że Ministerstwo Finansów nie "reaguje na tuszowanie oszustw popełnionych przez Sanepid w celu ściągnięcia haraczu". Skarżący w uzasadnieniu skargi podnieśli, że ponoszą straty, gdyż nie mogą prowadzić działalności gospodarczej, a Ministerstwo Finansów jest obojętne na krzywdę wyrządzoną przez urzędników.
Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje,
Z akt sprawy wynika, że zarzuty skarżących dotyczą działania Urzędu Skarbowego L, a także Izby Skarbowej w L oraz Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. pod adresem powyższych organów zarzuty zawarte w przedmiotowej skardze mają charakter skargi powszechnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. przepisu m.in. w sprawach dotyczących decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Analiza powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, że skarga do Sądu na bezczynność przysługuje, tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Na podstawie art. 5 pkt 1 ww. ustawy Sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, a także nie są właściwe w sprawach skarg powszechnych (podkreśl Sądu), których tryb rozpoznania został uregulowany w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Do tej ostatniej kwestii wielokrotnie odnosi się Naczelny Sąd Administracyjny (m.in. w postanowieniu z dnia 23 lipca 2001 r. II SAB 213/00 LEX Nr 54555, w którym stwierdzono, że rozpatrzenie skargi wniesionej do organu w trybie art. 227 kpa nie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o NSA i do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania art. 17 ustawy o NSA.)
Stanowisko to jest również aktualne w odniesieniu do kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podkreślić bowiem należy zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powszechnej nie jest decyzją administracyjną, ani nie jest też aktem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W postępowaniu dotyczącym skargi powszechnej nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej. Konsekwencją powyższego jest także to, iż przedmiotowa skarga wniesiona na bezczynność organów administracyjnych dotycząca załatwienia skargi powszechnej nie może być przedmiotem rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Na marginesie można wskazać, że mimo tego, iż zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powszechnej określonej przepisami Kpa nie może być przedmiotem skutecznej skargi do Sądu administracyjnego, to może stanowić podstawę nowej skargi rozpatrywanej ponownie w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zważywszy powyższe, ze względu na niedopuszczalność skargi, Sąd na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.