Uzasadnienie
Skarżący – K. G. pismem z dnia 22 lutego 2012r. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie przekazujące wniosek zgodnie z właściwością.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 19 grudnia 2011r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wpłynęło zażalenie w którym Skarżący, wezwał Starostę Powiatu S. do wykonania "postanowienia z [...] X 95 [...] SR W. [...]". Zażądał wyszczególnienia działek wraz z budynkami, ujawnienia prawa dożywocia na wskazanych działkach i wyjaśnienia, czy J. B. przysługuje prawo przejazdu na jednej z działek. W piśmie podano numery i powierzchnie działek ewidencyjnych.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., działając na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej “k.p.a.", uznał się za niewłaściwy i przekazał zgodnie z właściwością rzeczową ww. pismo Skarżącego do Starosty Powiatu S.. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w postanowieniu pouczył, że przysługuje od tegoż postanowienia zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., które składa się w terminie 7 dni.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym zwrócił się o ustalenie kiedy Starosta Powiatu S. ma wykonać wpis do Księgi Wieczystej postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 1995r., sygn. akt [...] oraz kiedy ma nastąpić wpisanie prawa dożywocia oraz budynków. Ponadto, wniósł o ustalenie udziałów z [...].
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., powyższe zażalenie przekazał do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący pismem z dnia wniósł w dniu 22 lutego 2012r. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) -, dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wskazać należy, iż postępowanie w zakresie bezczynności organu w załatwianiu sprawy administracyjnej reguluje art. 37 k.p.a. Brzmienie art. 37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko takie jest ugruntowane także w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99 NSA w Warszawie (publ. W ONSA 2002/3/116) stwierdził, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.
Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może dopiero wówczas wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Jak wynika z przedstawionych akt sprawy administracyjnej oraz odpowiedzi na skargę, Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, przysługujących mu w toku postępowania administracyjnego z mocy art. 37 k.p.a., przed wniesieniem skargi do Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne