Uzasadnienie
B. Sp. z o.o. (dalej wymieniana jako "Skarżąca") wniosło do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w sprawie niewydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.
Odpowiadając na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Skarżąca spółka 11 grudnia 2010 r. wniosła o wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym. Z uwagi na fakt, że sprawa wymagała odszukania dokumentacji egzekucyjnej sprzed 10 lat Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał [...] stycznia 2011 r. postanowienie wyznaczające termin załatwienia wniosku na 31 marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie oraz w doktrynie nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.
Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest zatem warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż złożenie przez Skarżącego skargi nie było poprzedzone zażaleniem złożonym w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi.
Tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna - stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. albowiem niedopuszczalność skargi z innych przyczyn - o jakich mowa w przepisie tego artykułu powodujących odrzucenie skargi - obejmuje między innymi przypadki, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.