Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. K.S. (dalej: "Podatnik", "Skarżąca" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy Z. (dalej: "Wójt" lub "Organ").
Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe postępowanie zostało zakończone postanowieniem Wójta z [...] lipca 2013 r. odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2007-2011. Od powyższego strona nie wniosła żadnego środka zaskarżenia. Pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. Skarżąca złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO") na Wójta w zakresie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nadpłaty za lata 2007-2011. Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. SKO uznało wniesione ponaglenie za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z § 2 w/w regulacji przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Wedle art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast, § 2b przedmiotowej regulacji stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Na samym początku rozważań Sąd pragnie stwierdzić, iż zgodnie z dyspozycją art. 269 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie Sąd jest związany uchwałą NSA z dnia 22 czerwca 2021 r., o sygn. II OPS 5/19. Sentencja w/w wspomnianej uchwały miała następujące brzmienie: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".
Jedną z przyczyn odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 p.p.s.a. jest brak kognicji sądu administracyjnego do orzekania w danej sprawie. Dopuszczalność złożenia skargi do sądu administracyjnego winna być oceniana zarówno przez pryzmat przesłanek podmiotowych oraz przedmiotowych. Z dorobku orzecznictwa wynika, iż przesłanki dopuszczalności skargi pod względem przedmiotowym obejmują wymaganie, by - z jednej strony - zaskarżana forma działania administracji należała do katalogu form działania administracji, co do których ustawa przewiduje możliwość ich zaskarżenia do sądu administracyjnego (forma działania administracji musi być przez ustawę objęta właściwością sądu administracyjnego), z drugiej zaś - by zaskarżana forma działania administracji istniała w sensie prawnym (wymóg istnienia przedmiotu zaskarżenia). Oba wymagania muszą być przy tym spełnione łącznie - niespełnienie chociażby jednego z nich jest równoznaczne z niedopuszczalnością skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (jeżeli zaskarżona forma działania administracji nie należy do katalogu form objętych właściwością sądu administracyjnego) lub w rozumieniu przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (jeżeli zaskarżona forma działania administracji w sensie prawnym nie istnieje, tj. jeżeli w momencie wniesienia skargi nie istnieje przedmiot zaskarżenia) i w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi (Uchwała NSA z 7.03.2022 r., II OPS 1/21, LEX nr 3317952).
W rozpatrywanej sprawie postępowanie, którego dotyczyła skarga, zostało zakończone postanowieniem wydanym przez Wójta z dnia 5 lipca 2021 r. Od powyższego Strona nie wniosła żadnego środka zaskarżenia. Na gruncie prawnopodatkowym sprawa została zatem prawomocnie zakończona. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie występuje brak przedmiotowej przesłanki zaskarżenia. Jeżeli bowiem postępowanie uległo zakończeniu wiele lat przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, to nie istnieje wówczas przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli staje się niedopuszczalne, ponieważ nie ma czego kontrolować.
Z powyższych powodów, Sąd zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.