Uzasadnienie
Skarżąca – I. sp. z o.o. z siedzibą w W. - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty i zwrot opłaty skarbowej w wysokości 17 zł za pełnomocnictwo.
Prezydent W. pismami z 4 kwietnia 2012 r. (uzupełnionymi w pismami z 16 kwietnia i 15 maja 2012 r.) wyjaśnił, iż Spółka nie przyczyniła się do wyjaśnienia sprawy (brak reakcji na skutecznie doręczone wezwanie do przedłożenia kopii zapłaty opłaty skarbowej). Prezydent uznał, iż skarga na bezczynność organu jest nieuzasadniona i nie zasługuje na uwzględnienie. Organ przekazał równocześnie własną decyzję z [...] kwietnia 2012 r. Decyzją tą uwzględnił skargę Skarżącej w całości i dokonał zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Decyzję doręczono Skarżącej w dniu 23 kwietnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej powoływana jako "P.p.s.a.") organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z akt sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że w związku z otrzymaniem skargi na bezczynność, Prezydent W. wydał w sprawie decyzję, w której dokonał zwrotu opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, jak wnioskowała Skarżąca. W przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ dokona tej czynności Sąd zobowiązany jest umorzyć postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe, bowiem nie może nakazać organowi ponownego wydania decyzji, którą już raz wydał.
W podstawie prawnej wyżej wymienionej decyzji z [...] kwietnia 2012 r. nie wskazano wprawdzie art. 54 § 3 P.p.s.a., niemniej jednak stwierdzić należy, że żądanie strony zawarte w skardze na bezczynność zostało w pełni uwzględnione. Skoro w rozpoznawanej sprawie miało to miejsce, dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego stało się bezprzedmiotowe. Zasadne było więc wydanie orzeczenia zawartego w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.