Uzasadnienie
Skarżąca wniosła skargę na "zaniechanie wykonania decyzji" Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. w kwocie 4.614,80 zł, podnosząc, iż przed wniesieniem skargi pismem z dnia 12 listopada 2004 r. zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z wnioskiem o wykonanie decyzji, o której mowa wyżej. Skarżąca wyjaśniła, że do pisma tego załączyła wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych od umorzonej w całości zaległości wraz z odsetkami. Wniosła również o "uregulowanie utraconej części waloryzacji" oraz o zwrot "zarekwirowanej" nadpłaty z tytułu ulgi rehabilitacyjnej. Skarżąca podniosła, że pismo do Naczelnika nie dało rezultatu jako że nie uznał on jej roszczeń.
W skardze Skarżąca zawarła również polemikę z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2004 r. oddalającym jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. W końcowej części skargi jako jej "uzupełnienie" podkreśliła, że Naczelnik decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu umorzonej kwoty zaległości, otrzymaną w dniu [...] stycznia 2005 r. potwierdził, że nie wykona decyzji "swojej wyższej instancji". Zauważyła także, że organ nie wypłacił jej kosztów egzekucyjnych mimo złożonych dwóch wniosków, tj. z dnia 12 listopada 2004 r. i 21 grudnia 2004 r., co więcej, nie odniósł się do nich w decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, iż rozpatrując skargę na bezczynność organu, Sąd w pierwszej kolejności bada, czy skarga wniesiona została w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz czy skarżący wyczerpał środek przewidziany w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). W niniejszej sprawie skarga wymogów tych nie spełnia.
Zgodnie z art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, iż "Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia".
Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej.
Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca wymogu tego dopełniła. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu. Skarga podlega więc odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 orzekł jak w sentencji.