Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 stycznia 2011 r. R. J. (dalej "Skarżący") wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie niewydania decyzji w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż jest jednym ze współwłaścicieli nieruchomości przy ulicy U. [...] w W.. Wyjaśnił, iż w 2010 r. nie została mu doręczona decyzja określająca wysokość podatku od nieruchomości za ten rok. W związku z tym zwrócił się do organu podatkowego o wydanie decyzji w sprawie oraz wyjaśnienie przyczyn bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie wskazując, iż ze względu na brak wniesienia przez Skarżącego ponaglenia w trybie art. 141 O.p. jest ona niedopuszczalna.
W uzasadnieniu wskazał, iż pismo z dnia 10 grudnia 2011 r., na które powołuje się Skarżący nigdy do organu nie wpłynęło. Z tego względu organ nie miał możliwości odniesienia się do jego treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 1998 r., I SAB/Gd 8/97, niepubl. oraz postanowienie NSA z 21 września 2001 r., I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz w doktrynie (zob. J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, s. 100) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako: "O.p.". Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 O.p. Należy przy tym zaznaczyć, iż złożenie ponaglenia powoduje konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w kwestii podniesionej bezczynności.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż złożenie przez Skarżącego skargi nie było poprzedzone ponagleniem złożonym w trybie art. 141 O.p. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi.
Tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna - stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. albowiem niedopuszczalność skargi z innych przyczyn - o jakich mowa w przepisie tego artykułu powodujących odrzucenie skargi - obejmuje między innymi przypadki, gdy niewyczerpane zostały środki zaskarżenia.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.