Uzasadnienie
Skargą z dnia [...] lutego 2005 r. skarżący zaskarżył bezczynność Ministra Finansów. Wyjaśnił, że pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. zwrócił się do Ministerstwa z prośbą o udzielenie odpowiedzi, jak należy rozumieć art. 6 ust. 1 umowy międzynarodowej zawartej między Rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a Rządem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych (Dz.U. z 1978 r. Nr 7, poz. 20).
Pismem z dnia [...] lipca 2004 r. Ministerstwo Finansów - uznając się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia sprawy - skierowało zapytanie strony do załatwienia przez Izbę Skarbową.
W przekonaniu skarżącego Ministerstwo Finansów pismem z dnia [...] lipca 2004 r. uchyliło się od udzielenia odpowiedzi na zapytanie strony, w związku z czym skarżący ponowił zapytanie w piśmie z dnia [...] lipca 2004 r.
Pan J.R. otrzymał interpretację postanowień w/wym. umowy międzynarodowej wydaną przez Urząd Skarbowy W. (pismo o nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r.), jednakże - niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy - ponawiał pisma skierowane do Ministerstwa Finansów, jak również do Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego zarzucił Ministerstwu Finansów uchylanie się od udzielania odpowiedzi na jego zapytanie. Podkreślił, że nie występował o odpowiedź w konkretnej sprawie, lecz od dokonanie interpretacji treści umowy "w ogóle", a zatem nie jest zasadne powoływanie się w przedmiotowej sprawie na art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują z dniem 1 stycznia 2004 r. kontrolę działalności administracji publicznej w I instancji na mocy przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, 1270 i 1271). Na mocy art. 13 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: u.p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. przepisu, tj. na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających przepisów prawa.
Należy podnieść, że wystąpienie podatnika mające na celu uzyskanie pisemnej informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego, a więc również interpretacji postanowień zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego podatkowania, ma charakter wystąpienia w indywidualnej sprawie, zaś zgodnie z brzmieniem art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej - w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. - w związku z zapytaniem podatnika o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie, o ile nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym, obowiązek udzielenia pisemnej informacji spoczywa na naczelniku właściwego urzędu skarbowego.
Wprawdzie uprawniony podmiot ma prawo do uzyskania informacji od organu podatkowego, a organ ma obowiązek jej udzielenia, jednakże niedopełnienie tego obowiązku nie dawało wnioskodawcy, w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., żadnych uprawnień proceduralnych, które umożliwiłyby mu wyegzekwowanie tego uprawnienia (por. B.Brzeziński, M.Kalinowski, M.Masternak, A.Olesińska, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2002, str. 55). W związku z powyższym skarżący nie mógł skutecznie wnieść skargi na bezczynność organu, albowiem informacja o zakresie stosowania prawa nie mieści się w kategorii spraw o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 u.p.p.s.a.
Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.