Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: "SKO", "Kolegium") decyzją z dnia [...] marca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] lutego 2020 r. określającą Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości na 2017 r. w wysokości 972 893 zł. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi Strony 5 kwietnia 2022 r.
F. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 25 marca 2022 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie rozliczenia podatku od nieruchomości za 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła w dniu 25 marca 2022 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie rozliczenia podatku od nieruchomości za 2017 r.
Jak natomiast wynika z nadesłanych akt administracyjnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: "SKO", "Kolegium") decyzją z dnia [...] marca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] lutego 2020 r. określającą Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości na 2017 r. w wysokości 972 893 zł. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi Strony 5 kwietnia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, w której orzekł, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.". W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Zdaniem WSA w Warszawie, w świetle powyższej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedopuszczalne jest merytoryczne odniesienie się przez Sąd do zarzutu bezczynności SKO w niniejszej sprawie. Skarga na bezczynność organu została wniesiona już po zakończeniu postępowania administracyjnego, wobec czego podlega odrzuceniu. Wskazać w tym miejscu należy, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.