Uzasadnienie
W piśmie z dnia 10 kwietnia 2006r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 12 kwietnia 2006r., nazwanym przez R.S. "zażaleniem" strona zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o interwencję w sprawie opieszałości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L.. Wyjaśniła, iż karygodne jest lekceważenie petenta (i to nie po raz pierwszy) przez opieszałość przy udzieleniu wyjaśnień - przekroczenie terminu do ich udzielenia o 60 dni.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie dotyczy bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.), a jedynie zwłoki w udzieleniu skarżącemu wyjaśnień. Podniesiono również, że stronie w piśmie z 28 kwietnia 2006r. została udzielona odpowiedź na zapytanie zawarte w piśmie z 13 lutego 2006r., a zwłoka w jej udzieleniu powstała w związku ze spiętrzeniem zadań bieżących i dodatkowych w Inspektoracie ZUS w L..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona została bezczynność organu pierwszej instancji przy udzielaniu stronie skarżącej wyjaśnień w związku z potrąceniem z renty stałej należności na rzecz Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. Należało się więc zastanowić czy w tego typu sprawie stronie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego.
Skargę na bezczynność, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., można bowiem składać jedynie w przypadku, gdy organ administracyjny miał obowiązek wydać decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.), postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.).
W ocenie Sądu wyjaśnienia udzielone stronie skarżącej przez ZUS w dniu 28 kwietnia 2006r. nie są jednym z rozstrzygnięć organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a. Wyjaśnienia te, stanowiące odpowiedź na zapytanie obywatela, mają jedynie charakter informacyjny i służą przyczynieniu się do przybliżenia obowiązującej materii prawnej, tym samym do poszerzenia wiedzy obywatela w zakresie znajomości przepisów prawa, które rodzą wątpliwości. Udzielona odpowiedź na nurtujące obywatela pytanie w zakresie prawidłowości w zastosowaniu stosownych norm prawnych nie rodzi po jego stronie ani uprawnień, ani obowiązków, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie jest też decyzją administracyjną, ani postanowieniem z art. 3 § 2 pkt 1, 2, 3 P.p.s.a. Stanowi rodzaj petycji, o której mowa w art. 221 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W tym miejscu warto podkreślić, że w doktrynie podnosi się, iż na działania administracji publicznej w sprawach petycji, skarg i wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny (por. B. Adamiak J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, wyd. C.H. BECK, Warszawa 2004r., s. 803). Podobny pogląd był również prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, z którego wynika, iż ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 1999r., sygn. akt III SAB 7/99, niepublikowane).
W związku z tym Sąd, mając powyższe na uwadze, uznał, że wniesienie skargi w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne. Zasadne było zatem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., wydanie orzeczenia zawartego w sentencji.