Uzasadnienie
K. K. (dalej "Skarżący" albo "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Strona złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2015 r., w której wykazała nadwyżkę w podatku do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w N., pismem z 21 grudnia 2015 r., postanowił przedłużyć – do czasu zakończenia kontroli podatkowej – termin wypłaty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
Pismem z 28 grudnia 2015 r. Strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym, wynikającego z deklaracji VAT-7 za lipiec 2015 r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego ustosunkował się do wezwania z 28 grudnia 2015 r. – pismem z 1 lutego 2016 r.
Następnie Strona, pismem z 17 marca 2016 r. wniosła, poprzez Naczelnika Urzędu Skarbowego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. w zakresie wywiązywania się przez Spółkę z obowiązujących przepisów w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2015 r., a w efekcie przewlekłe postępowanie w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2015 r."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz 718; dalej "P.p.s.a."), Sąd odrzuci skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Sąd zauważa, że Skarżący domaga się sądowej kontroli postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego, zarzucając mu "przewlekłe prowadzenie postępowania" i zarazem wskazując podstawę prawną kontroli (m.in. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Zakreślonym w treści skargi przedmiotem "przewlekłości" jest postępowanie w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2015 r. Postanowienie (rozstrzygnięcie) w tym względzie wydał Naczelnik Urzędu Skarbowego w N., na co jednoznacznie powołuje się Strona w skardze i z czym wiąże skargę na przewlekłość postępowania. Bezsporne jest, że Stronie przysługuje skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, co wynika wprost z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Tryb wnoszenia skargi i dopuszczalność wniesienia skargi do Sądu jest szczegółowo regulowany w przepisach P.p.s.a., w szczególności w art. 52 § 1, § 2, § 3 P.p.s.a.
Nadto, z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz 613 t.j., dalej także jako "Ordynacja"), mającej zastosowanie w sprawie, wynika, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 tej ustawy stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia;
2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej (art. 140 §1 Ordynacji). Nawet, gdyby przyjąć, że postanowienie z 21 grudnia 2015 r. o przedłużeniu terminu wypłaty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zostało wydane w ramach kontroli podatkowej (a nie miało bytu "autonomicznego" z art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Dz.U. z 2011 r, Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako u.p.t.u.), to i tak, w myśl art. 292 Ordynacji podatkowej należało w sprawie stosować – m.in. - art. 140 § 2, art. 141 i art. 142 Ordynacji podatkowej, ponieważ w tych przepisach uregulowana jest przewlekłość postępowania, będąca przedmiotem niniejszej skargi do Sądu. Oznacza to, że w sprawie nie miał zastosowania powoływany przez pełnomocnika Skarżącego w "Wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa" do Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. art. 52 § 3 P.p.s.a. (zgodnie z którym "jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę"), ponieważ ustawodawca przewidział odrębny tryb wyczerpania środków odwoławczych przed wniesieniem skargi w przypadku skargi na przewlekłość postępowania (por. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej). W szczególności, Strona powinna, w razie niezałatwienia przez organ administracji sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej wystosować ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia, tj., w niniejszej sprawie, do Dyrektora Izby Skarbowej (por. art. 13 § 3 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).
Powyższe jest przyczyną konieczności stwierdzenia przez Sąd, że w sprawie nie zostały wyczerpane środki prawne warunkujące dopuszczalność skargi do Sądu, ponieważ nie został wyczerpany tryb z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.
W szczególności, Strona wniosła niewłaściwy środek prawny, tj wniosła "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" przewidziany w art. 52 § 3 P.p.s.a., a nie, jak powinna – ponaglenie z art. 141 Ordynacji podatkowej. Nadto, ten odmienny rodzajowo środek prawny wniosła do niewłaściwego organu, tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego, zamiast, jak powinna – do organu wyższego stopnia, czyli do Dyrektora Izby Skarbowej (art. 140 pkt 1 Ordynacji), co jest konsekwencją przyjętej przez nią błędnie konwencji postępowania, ale co także uniemożliwia rozpoznanie jej skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy poza zakresem rozważań należało pozostawić kwestię badania istnienia w sprawie przewlekłości postępowania, ponieważ nie zostały spełnione warunki rozpoznania skargi w tym przedmiocie przez Sąd.
Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę odrzucił. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.