Uzasadnienie
B.M. (dalej: "Skarżący"), pismem z 5 kwietnia 2013 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w zakresie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a" skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2011 r., Nr 234, poz. 1391 dalej "O.p.") do organu wyższego stopnia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., I GSK 383/09, LEX nr 741065 i z dnia 14 lutego 2006 r., I FSK 588/05, LEX nr 193106 oraz J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Lexis Nexis, Warszawa 2010 str. 159).
W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W., ale nie wykazał, że wcześniej wyczerpał środki zaskarżenia w sprawie, tj. że wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p. i że ten organ odwoławczy wydał stosowne rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż skarga w niniejszej sprawie okazała się przedwczesna, dlatego należało ją odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.